IV SAB/Wa 131/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku - oddala skargę - IV SAB/Wa 131/10 UZASADNIENIE S. Sp. z o.o. zarzuciła Prezydentowi W. bezczynność polegającą na nieuprawnionym pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługowym parterem, wyposażonego w parking podziemny, z towarzyszącym układem drogowym i parkingowym oraz z towarzyszącymi sieciami inżynieryjnymi, usytuowanego przy ulicach [...]/[...]przedłużenie [...], na działkach o nr. ew. [...], [...] oraz [...] obręb [...] w W.. W piśmie pozostawiającym sprawę tę bez rozpoznania z [...].02.2010 r. organ wskazał, iż inwestor w dniu [...].02.2010 r. został wezwany w trybie art. 64 § 2 Kpa do usunięcia braków złożonego wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Podyktowane to zostało faktem, iż wnioskowana inwestycja bezpośrednio graniczy, a częściowo nawet pokrywa się terytorialnie z drugą planowaną inwestycją tego samego rodzaju, zamierzoną przez S. Sp. z o.o. na sąsiednich działkach (odrębny wniosek o warunki z tej samej daty - ul. [...], przedłużenie ul. [...], przedłużenie ul. [...], działki o nr. ew. [...], [...] W.). Oddziaływanie na środowisko obu tych inwestycji, w ocenie organu, należy sumować, a wówczas łączna liczba miejsc parkingowych wyniesie od 400 do 480. W myśl § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ilość pozostawionych przez inwestora miejsc parkingowych, po cofnięciu wniosku redukującego ich liczbę, zgodnie ze stanowiskiem Biura Ochrony Środowiska, sytuuje to przedsięwzięcie, jak podkreślił Prezydent, jako wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227). Tak sprecyzowany rozmiar inwestycji wymaga zatem dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tych przyczyn wniosek inwestora jako niekompletny nie mógł zostać rozpatrzony i podlegał pozostawieniu bez rozpoznania. Z owym zwrotem podania nie zgodził się inwestor, wnosząc w trybie art. 37 Kpa zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, wywodząc jednocześnie zbędność żądanych decyzji środowiskowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło tego stanowiska i uznało zażalenie za nieuzasadnione. W skardze do Sądu Administracyjnego pełnomocnik inwestora wniósł o wyznaczenie Prezydentowi W. dodatkowego 30-dniowego terminu na załatwienie sprawy. Podkreślił, iż oba jego wnioski o warunki z dnia [...].10.2009 r. dotyczyły odrębnych inwestycji, a § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie takie sumowanie oddziaływań normuje. Skoro więc każda z tych inwestycji przewiduje osobno mniej niż 300 miejsc parkingowych nie powstaje konieczność posiadania decyzji środowiskowej. Nie są one także planowane do realizacji w zasięgu obszaru Natura 2000. Winny więc być traktowane odrębnie. Okoliczności te, w ocenie pełnomocnika inwestora, przemawiają za uchybieniem przez organ terminowi załatwienia sprawy z art. 35 Kpa. Jednocześnie nadmienił, iż składając początkowy wniosek o warunki dla tej inwestycji, przewidujący dla niej mniejszą ilość miejsc parkingowych niż obecnie, załączył decyzję umarzającą postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej dla tego przedsięwzięcia. W dodatkowych pismach procesowym z dnia [...].07.2010 r. oraz [...].08.2010 r. pełnomocnik inwestora poinformował, że projektowane budynki rozdziela ciąg komunikacyjny, przez co tworzą odrębne całości. Jednocześnie zaznaczył, iż datą wszczęcia postępowania w tej sprawie jest [...].10.2009 r. Zatem nawet w razie istnienia podstaw do żądania decyzji środowiskowej organ winien był zastosować art. 123 Kpa, nakładając obowiązek załączenia tej decyzji, a w razie niewykonania tego obowiązku winien był zawiesić toczące się postępowanie. Jednocześnie pełnomocnik inwestora złożył postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].08.2010 r., w którym wyrażono opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla zamierzonej inwestycji realizowanej na działkach o nr. ew. [...], [...] oraz [...] obręb [...] w W.. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 26.08.2010 r. pełnomocnik Prezydenta W. uzasadniając wniosek o oddalenie skargi wywiódł, że obie zamierzone na sąsiadujących ze sobą terenach odrębne inwestycje posiadają łączny układ drogowo-parkingowy i łącznie oddziałują na środowisko. Świadczy o tym, brak ujęcia w obu wnioskach o warunki dla sąsiednich inwestycji połączenia istniejącej ulicy [...] z ulicą [...]. Nadto organ wywiódł, że w początkowych wnioskach o warunki z dnia [...].10.2009 r. łączna liczba miejsc parkingowych nie przekraczała 300, stąd postępowania w sprawie decyzji środowiskowej umorzono. Uwzględniano wówczas łączne oddziaływanie na środowisko tych inwestycji i sumowano liczbę miejsc parkingowych. Tak też należało postąpić i obecnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Ustawa z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (określana dalej P.p.s.a.) w art. 3 § 2 pkt 8 stanowi, iż Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów wówczas, gdy te zobowiązane są do wydania : 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym; 4. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem tylko we wskazanym zakresie spraw można wnosić skargę na bezczynność organu. Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność organu ogranicza się więc do kontroli, czy skarga została wniesiona w jednym z przypadków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy strona wyczerpała środki przewidziane w art. 37 § 1 Kpa oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekroczyła terminy określone w art. 35 Kpa. Bezspornym w sprawie jest, iż inwestor oczekiwał zakończenia postępowania decyzją o ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, w jej ostatecznie sprecyzowanym kształcie (powiększona w stosunku do ilości wyjściowej liczba miejsc parkingowych). Poprzedził też skargę wniesieniem zażalenia do SKO w trybie art. 37 § 1 Kpa i w terminie wywiódł skargę na bezczynność. Należy podkreślić, że w sprawach, gdy zarzucana jest bezczynność organów administracji publicznej Sąd Administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Istotne jest więc wyłącznie, czy organ w dacie orzekania pozostaje w bezczynności. Nadto z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie (por. m. in. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 86). W niniejszej sprawie Prezydent W. wezwał inwestora do uzupełnienia braków złożonego podania, a więc wniosku o warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, żądając dołączenia do niego decyzji środowiskowej. W zakreślonym w wezwaniu terminie 7- dniowym inwestor nie uczynił zadość temu wezwaniu, mimo pouczenia go o rygorze pozostawienia podania bez rozpoznania. Starał się natomiast polemizować z organem, co do konieczności uzyskiwania decyzji środowiskowej dla zamierzonego przedsięwzięcia. Artykuł 64 § 2 Kpa wyraźnie stanowi, iż nieusunięcie braków w terminie 7 dni skutkuje pozostawieniem podania bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy nie można skutecznie zarzucić Prezydentowi W., iż pozostaje w bezczynności. Nie jest także trafne stanowisko strony skarżącej, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało już wszczęte wnioskiem inwestora z dnia [...].10.2009 r., co wykluczało pozostawienie podania bez rozpoznania, a winno prowadzić do zawieszenia postępowania. Postępowanie takie wszcząć mógł bowiem dopiero prawidłowo złożony wniosek, zawierający wszystkie, wymagane przez prawo załączniki, a nadto o ostatecznej treści, w oparciu o który inwestor zamierza realizować dane przedsięwzięcie. Uznanie zatem, jak sugeruje inwestor, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy wszczyna jakikolwiek wniosek inwestora, nie jest do zaakceptowania. Prowadziłoby w efekcie do obejścia prawa. Tak, jak w rozpatrywanej sprawie przedłożenie przez inwestora decyzji Prezydenta W. z dnia [...].10.2009 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia, zgodnie z ówczesnym wnioskiem inwestora, tyczyło realizacji dwukondygnacyjnego garażu podziemnego na 146 miejsc parkingowych, co łącznie z sąsiednią inwestycją tej Spółki - obejmującą 139 miejsc parkingowych - nie przekraczało 300 miejsc z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. Organ uznał więc, że istniały wówczas podstawy do umorzenia tego postępowania. Wraz ze znacznym powiększeniem przez inwestora ilości zamierzonych do realizacji miejsc parkingowych dla tej inwestycji oraz inwestycji sąsiedniej, a jednocześnie rezygnacją z realizacji tej inwestycji w dotychczas deklarowanych parametrach, pojawił się nowy wniosek inwestora i wymagał od początku przeprowadzenia wstępnej procedury, mającej ustalić jego zupełność. Prezydent W. zobowiązany był więc w szczególności do ponownego ustalenia, czy wniosek ten wymaga w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako stanowiącej konieczny załącznik wniosku. W tym stanie rzeczy nie jest trafne stanowisko, że uprzednio już doszło do wszczęcia postępowanie w odniesieniu do nowego wniosku. Poprzednio prowadzone postępowanie dotyczyło bowiem wniosku innej treści. Nie było więc podstaw do zawieszenia postępowania, jak wnioskuje się w skardze. Nie doszło bowiem jeszcze do wszczęcia takiego postępowania, z uwagi na braki wniosku zaistniałe w zmienionej sytuacji, wskazane przez organ, ostatecznie nieusunięte przez inwestora w zakreślonym terminie. Odnosząc się na koniec do informacji inwestora, iż uzyskał już postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].08.2010 r., w którym wyrażono opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla zamierzonej inwestycji realizowanej na działkach o nr. ew. [...], [...] oraz [...] obręb [...] w W., należy zauważyć, iż opinia ta nie ma charakteru wiążącego. Po jej otrzymaniu organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje postanowienie w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednakże w myśl art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ ten wydaje postanowienie również wówczas, gdy nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. W tej drugiej sytuacji także wydawana jest decyzja środowiskowa. W myśl art. 84 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w przypadku bowiem, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Również taka sytuacja wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym stanie rzeczy, jak zaznaczono na wstępie nie można uznać za trafny zarzut skargi o pozostawaniu Prezydenta W. w bezczynności. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.