IV SAB/Wa 1320/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 18 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla cudzoziemca 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla L. Z. w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Sp. z o.o. (dalej "strona skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 5 lipca 2019 r. wniosła skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] w sprawie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla L. Z. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 27 maja 2019 r. podmiot powierzający wykonywanie pracy wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla obywatela [...], L. Z. Pismem z 11 lipca 2019 r. pełnomocnik pracodawcy został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Przewidywany termin wydania decyzji został wyznaczony do dnia [...] sierpnia 2019 r. W dniu 4 lipca 2019 r. wpłynęło ponaglenie w sprawie skierowane do organu II instancji. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznał, że organ dopuścił się przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zarządził podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości. Pismem z 5 lipca 2019 r. (data wpływu do organu – 11 lipca 2019 r.) [...] Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Strona skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniego aktu w terminie czternastu dni, od daty doręczenia akt organowi; - orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznania skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości; - zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy wywodząc, że w sprawie z wyłącznej winy organu zaistniała bezczynność, gdyż organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 § k.p.a i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia, oraz pomimo podjęcia w prawnie określonym terminie czynności w sprawie nie zakończył jej wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w sprawie zachodziła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Wszelkie zaś opóźnienia w terminach wydawania decyzji czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają ze stale rosnącej liczby składanych wniosków (wzrost na przestrzeni od 2015 do 2018r. o 162 %). Wojewoda [...] wniósł także o niezasądzanie na rzecz skarżącego lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 206 p.p.s.a, podkreślając, że pełnomocnik skarżącego wniósł w przeciągu ponad półtora miesiąca ponad 700 skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców. Pełnomocnik strony wniósł również około 100 skarg na bezczynność w zakresie wniosków o legalizację pobytu cudzoziemców. Wszystkie skargi są jednakowej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie mieści się we wskazanych wyżej ramach. Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. W ocenie Sądu, co do zasady skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że w art. 12 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: kpa) wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Z kolei art. 35 kpa stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1), niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2), zaś załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, natomiast w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4), co nie dotyczy jednak niniejszej sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 36 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia i ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W świetle powyższych regulacji podzielić należy zarzut skarżącej w zakresie zaistnienia bezczynności organu w sprawie decyzji dot. zezwolenia na pracę typu A. Zauważyć bowiem trzeba, że jak wynika z akt sprawy, wniosek został złożony za pomocą internetu 27 maja 2019 r. i do dnia wniesienia skargi nie został on rozpatrzony. Z tych przyczyn Sąd w pkt 2 wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 ppsa.). Jednocześnie Sąd w pkt 1 wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 ppsa.), wobec braku rozpoznania wniosku do dnia wydania wyroku, zobowiązał Wojewodę [...] do wydania decyzji w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Oceniając kwestię czy stwierdzona bezczynność miała charakter rażący, Sąd uwzględnił, że okres prowadzenia postępowania (liczony do dnia wniesienia skargi) przekracza terminy ustawowe, jednak spowodowane jest to brakiem współpracy pełnomocnika skarżącego, który pomimo wezwania do uzupełnienia dokumentów nie składa ich i nie informuje organu o powodach takiego działania, nadto pełnomocnik sam wniósł o przedłużenie terminu rozpoznania sprawy, wreszcie że organ skorzystał z uprawnienia do wyznaczenia innego terminu załatwienia sprawy. Sąd uwzględnił również, że – co Sądowi jest wiadome z urzędu – do organu wpłynęła znaczna ilość wniosków, które wymagały zarejestrowania, przydzielenia, oceny pod kątem ich kompletności, ewentualnego uzupełnienia i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia. Powyższe nie usprawiedliwia co do zasady zwłoki w powadzeniu spraw przez organ, ale ma wpływ na ocenę czy w sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa. Tym bardziej, że w analizowanym okresie do organu wpłynęły również duże ilości pism procesowych w postaci ponagleń na niezałatwienie sprawy w terminie, jak również skarg na bezczynność organu. Wskazane zdarzenia spowodowały po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych czynności związanych z analizą wpływającej korespondencji, nadaniem biegu wniesionym ponagleniom. W tych okolicznościach, organ zobowiązany był do wykonania dodatkowych czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego ma merytoryczne rozpoznawanie wniosku o udzielenie zezwolenia. Sądowi również wiadomym jest, że organ we wcześniejszym czasie podjął działania reorganizacyjne w celu przyspieszenia procedowania spraw, niewątpliwie jednak nagły wpływ takiej ilości korespondencji był okolicznością obiektywną, która uniemożliwiła organowi niezwłoczne załatwienie sprawy. Te wszystkie względy, zadecydowały że Sad uznał, iż stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego (art. 149 § 1a ppsa.). Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny (art. 149 § 2 ppsa.) i w tej części skargę w pkt 4 wyroku oddalił (art. 151 ppsa). Wskazać bowiem trzeba, że orzeczenie o tych środkach jest fakultatywne, tj. zostało oparte na uznaniu sędziowskim. Zastosowanie tych dodatkowych środków jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy brak dowodów na tego rodzaju okoliczności. O kosztach postępowania w punkcie 5 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 206 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (100 zł) i wynagrodzenie radcy prawnego (240 zł). Zdaniem Sądu wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania (240 zł zamiast 480 zł), gdyż radca prawny D. K. sporządził kilkaset skarg analogicznych sprawach, dotyczących zasadniczo tożsamego zagadnienia z tym, które było przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie. Zarzuty postawione przez autora wszystkich skarg są tożsame. Sąd uwzględnił zatem realny nakład pracy pełnomocnika skarżącej we wszystkich tych sprawach. Ponadto rozpatrywana sprawa, z uwagi na to, że dotyczy bezczynności – rozpatrzona została są na posiedzeniu niejawnym, zatem bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie mniejszy nakład pracy pełnomocnika, w ocenie Sądu uzasadnia obniżenie wynagrodzenia. Należy także podkreślić, że skarga nie została uwzględniona w całości – sąd uznał, wbrew postulatom skargi, że bezczynność nie miała rażącego charakteru, a ponadto oddalił skargę w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej. Uznać to należy za dodatkowy argument do przyjęcia możliwości miarkowania wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Sąd uznał, ze miarkowanie o 50 % będzie stanowiło adekwatny poziom wynagrodzenia za dokonaną przez pełnomocnika pracę. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.