IV SAB/Wa 135/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 29 października 2007r. w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie braku realizacji zadań określonych w ustawie o policji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. S. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W. ulica (...) kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 39,60 zł ( trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . Postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z przyznał na rzecz adwokata A. S. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W., ul. (...) kwotę 120 zł oraz kwotę 26,40 stanowiącą 22% podatku od towarów i usług VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie braku realizacji zadań określonych w ustawie o policji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż wynagrodzenie przyznano za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w w/w sprawie, w oparciu o art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt f 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348, ze zm.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł adwokat A. S., podnosząc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, iż przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, podczas, gdy wynagrodzenie to powinno wynosić 75% tej stawki, bowiem został on wyznaczony dopiero do sporządzenia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008r. .Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie uznając zażalenie za uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie wskazane w art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu sądowadministracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określone w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej jednak niż 120 zł. Mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik ustanowiony został po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi i sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a nie prowadził sprawy w I instancji, w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej przewidzianej w § 18 ust. 1 , pkt 1 lit. "c" rozporządzenia, co daje kwotę 180 zł. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia tak ustaloną opłatę podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług , przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. Tym samym działając na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.