IV SAB/Wa 137/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Rady Gminy I. w przedmiocie działalności Wójta Gminy I. postanawia: - odrzucić skargę. Skarżąca K. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady Gminy I. w przedmiocie działalności Wójta Gminy I. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy aktów administracyjnych, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie oraz innego niż wymienione aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z bezczynnością organu. Jak wynika natomiast z treści art. 52 § 1 cytowanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organami właściwymi w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie zatem skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Warunkiem dopuszczalności wniesienia w niniejszej sprawie skargi było więc złożenie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie przez Radę Gminy I. sprawy w terminie. Pismem Sądu z dnia 21 września 2006 r. K. B. została wezwana m. in. do złożenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, oświadczenia, czy, przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb z art. 37 kpa. W odpowiedzi na niniejsze wezwanie skarżąca pismem z dnia 6 października 2006 r. (data nadanie pisma w urzędzie pocztowym) oświadczyła, że przed wniesieniem skargi do Sądu wielokrotnie składała zażalenia do Kolegium, Wojewody, Rady Gminy, Ministra Środowiska. Na potwierdzenie dokonania tych czynności nie nadesłała jednak odpisu zażalenia skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 kpa. Wobec powyższego Sąd pismem z dnia 22 listopada 2006 r. zobowiązał skarżącą do złożenia odpisu przedmiotowego zażalenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie Sądu zostało doręczone K. B. w dniu 1 grudnia 2006 r. W odpowiedzi, pismem z dnia 7 grudnia 2006 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), skarżąca oświadczyła, iż materiały dowodowe znajdują się w Kolegium i u Wójta. Należy jednak stwierdzić, iż brak jest w aktach sprawy pisma stanowiącego zażalenie złożone w trybie art. 37 kpa na bezczynność Rady Gminy I. w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca również nie wskazała takiego pisma. Niewyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu stanowi przesłankę jej odrzucenia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia