IV SAB/Wa 139/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...]. w sprawie nieważności decyzji o przejęciu na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego - skargę oddala - T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, domagając się zobowiązania tegoż organu do wydania stosownej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa w zamian za rentę. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu 11 kwietnia 1998r. złożyła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie od decyzji Wojewody [...]. . Organ odwoławczy w terminie określonym w art. 35 kpa nie rozpatrzył jej odwołania, jak również od dnia 16 listopada 2000r. zaniechał informowania skarżącej o przebiegu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, iż nie pozostaje w bezczynności bowiem w dniu [...] lipca 2005 r. wydał decyzję, którą uchylił decyzję Wojewody [...]. z dnia [...] marca 1998r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego na podstawie ustawy z dnia 29 maja 1974r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę spłaty pieniężne (Dz. U Nr 21, poz. 118 ze zm.) i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Wobec powyższego organ wniósł o umorzenie postępowania ze skargi T. P. jako bezprzedmiotowego. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w kpa lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Należy także wskazać, iż jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że skarżąca - T. P. - zasadnie zarzuciła Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi bezczynność w sprawie rozpoznania jej odwołania od decyzji Wojewody [...]. z dnia [...] marca 1998 r. Skarga ta nie mogła być jednak uwzględniona przez Sąd. W dacie bowiem orzekania przez Sąd w tym przedmiocie tj. [...] stycznia 2006r. organ nie pozostawał w bezczynności. W dniu [...] lipca 2005r. Minister bowiem rozpoznał odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...]. i wydał decyzję. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracji publicznej jest wówczas zobowiązany do wydania decyzji w terminie określonym orzeczeniem sądu. W przedmiotowej sprawie nie jest to możliwe, skoro Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przed dniem rozpatrywania skargi i orzekania o jej zasadności przez Sąd rozpatrzył odwołanie skarżącej i wydał stosowną decyzję. Mając na uwadze, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.