IV SAB/Wa 140/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o wydanie postanowienia o zwrocie kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi W. J. na bezczynność Prokuratura Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. w przedmiocie zaniechania wydania zarządzenia o odmowie udostępnienia akt postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt IV SAB/WA 140/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. J. na bezczynność Prokuratura Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. w przedmiocie zaniechania wydania zarządzenia o odmowie udostępnienia akt, z uwagi na brak właściwości Sądu do rozpoznania tej skargi. Następnie postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. Sąd sprostował z urzędu błąd pisarski w tym postanowieniu. Wnioskiem z dnia 17 listopada 2012 r. skarżący, wskazując jako podstawę swojego żądania art. 210 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o "wydanie postanowienia dotyczącego zwrotu kosztów na podstawie art. 208 PPSA". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 (art. 201 § 1 Ppsa). W niniejszej sprawie postępowanie zostało zakończone postanowieniem z dnia 5 października 2012 r. o odrzuceniu skargi. Nie zachodzą zatem przesłanki o jakich mowa w art. 200 czy 201 § 1 Ppsa do zwrotu kosztów postępowania sądowego. Również podniesione we wniosku art. 208 czy 210 § 2 Ppsa nie stanowią podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego. W tym stanie rzeczy na podstawie wskazanych przepisów należało orzec jak w sentencji.