IV SAB/Wa 142/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę Skarżący I. K. J. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie rozpoznania wniosku. Zgodnie z zarządzeniem Sądu z 19 września 2012 r. wezwano skarżących do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skarżący wyczerpali tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tj. czy w związku z zarzucaną bezczynnością skierowali zażalenie do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu skarżący, w piśmie z 6 października 2012 r., oświadczyli, że nie występowali z zażaleniem do organu wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jednocześnie skarżący cofnęli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej bez wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia tj. zażalenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Powyższe czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07).