IV SAB/Wa 143/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę. S. B. wywiódł do Sądu skargę na bezczynność Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. (wykonującego zadania Marszałka Województwa [...]) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych w trybie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że przedmiotowy wniosek pozostawiono bez rozpoznania. W ocenie organu wniosek ten nie spełniał wymogów formalno-prawnych określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie wykazów, wniosków i wypłat świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (Dz. U. nr 278, poz. 1635), a strona nie uzupełniła ich w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność organu określona w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje również na pozostawienie podania bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. (realizującego zadania Marszałka Województwa [...]) w przedmiocie pozostawienia wniosku z dnia 23 maja 2013 r. bez rozpoznania nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Tryb rozpoznawania indywidulanego wniosku o wypłatę świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych określają przepisy ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2014 r. poz. 272), dalej również "ustawa". Zaspokojenie roszczeń pracowniczych z powyższego Funduszu, w sytuacji niewypłacalności pracodawcy, następuje poprzez wypłatę środków przez właściwego marszałka województwa (art. 16 ust. 3 ustawy). W przypadku zaś odmowy wypłaty świadczenia w całości lub w części, marszałek województwa zawiadamia niezwłocznie na piśmie zainteresowaną osobę, podając uzasadnienie tej odmowy, a powstałe spory rozstrzyga sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 20 ust. 1 i 2 ustawy). Na mocy art. 18 cytowanej ustawy, do tego rodzaju postępowań stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień. W literaturze i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa oznacza bądź stosowanie odnośnych przepisów bez żadnych zmian do innego zakresu odniesienia, bądź stosowanie ich z pewnymi zmianami, bądź też niestosowanie tych przepisów do innego zakresu odniesienia (por. m.in. uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 6 grudnia 2000 r., III CZP 41/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 57; z dnia 30 stycznia 2001 r., I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16; z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 56/06, OSNC 2007, nr 3, poz. 43). Świadczenia wypłacane pracownikom w przypadku niewypłacalności pracodawcy nie mają jednak charakteru administracyjnoprawnego. W ich charakterze dominują elementy zobowiązaniowe, gdyż wypłaty określonej mianem "wypłaty świadczeń pracowniczych", dokonuje się na rzecz osób uprawnionych (pracowników) i w istocie zastępuje to, co należy się pracownikowi z tytułu zobowiązania wynikającego ze stosunku pracy (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia [...] listopada 1997 r. sygn. akt [...], OSNP [...] nr [...] poz. [...]). Na gruncie niniejszej sprawy S. B. zwrócił się do Marszałka Województwa [...], którego zadania realizuje Wojewódzki Urząd Pracy w W., z wnioskiem indywidulanym o wypłatę świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych. Organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w trybie art. 64 § 1 k.p.a., tj. o nadesłanie dowodów potwierdzających uprawnienie do skorzystania przez wnioskodawcę ze świadczeń określonych w ustawie z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Wobec nienadesłania takich dowodów - dokumentów potwierdzających niezaspokojone należności pracownicze - organ uznał, że nie ma możliwości określenia uprawnień do wypłaty świadczenia, o czym poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 12 września 2013 r. W ocenie Sądu sprawa dotycząca rozpoznania wniosku o wypłatę świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Postępowanie zainicjowane wnioskiem o wypłatę świadczeń z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych może zakończyć się wypłatą świadczenia bądź odmową jego wypłaty. W żadnym z tych przypadków właściwy organ nie wydaje rozstrzygnięcia w formie decyzji czy postanowienia. Rozstrzygnięcia te nie są także innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji Sąd uznał, że skoro postępowanie zainicjowane wnioskiem o wypłatę świadczenia nie może zakończyć się w żaden określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. sposób, to bezczynność organu w rozpoznaniu takiego wniosku nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.