IV SAB/Wa 144/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. K. od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 8 maja 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie ze skargi B. K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia zgodności z prawem rozporządzenia postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie Referendarza sądowego Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 maja 2017 r., z uwagi na niezłożenie przez Skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pozostawił bez rozpoznania wniosek B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie ze skargi B. K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia zgodności z prawem rozporządzenia. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 18 maja 2017 r. W ustawowym terminie Skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia. W piśmie z dnia 21 lipca 2017 r. Skarżąca uzupełniła brak formalny sprzeciwu i nadesłała do Sądu jego podpisany egzemplarz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 252 § 2 Ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Skarżąca w toku postępowania nie złożyła zaś takiego wniosku na urzędowym formularzu. W piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia tego braku – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono Skarżącej (na adres do doręczeń) w dniu 11 marca 2017 r. Zakreślony termin minął bezskutecznie. Wobec tego zarządzenie Referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.