IV SAB/Wa 145/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki,, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. R. i J. R. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w C. w przedmiocie zmiany stosunków wodnych p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - IV SAB/Wa 145/06 Uzasadnienie W skardze na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w C. M. R. i J. R. podnieśli, iż sąsiad A. P. poprzez nawiezienie gruzu i piachu podwyższył teren drogi wiejskiej przy swojej posesji. Wskutek tych działań wody opadowe spływają na posesję skarżących. Przed tym zdarzeniem wody opadowe spływały na łąki poza wsią. Wielokrotnie zostały podjęte interwencje u burmistrza, które nie przyniosły żadnego rezultatu. Skarżący wysyłał pisma do "władz gminy" w C., które załączył do skargi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy w C. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż po zbadaniu sprawy w terenie nie stwierdził, aby podnoszone przez skarżącego okoliczności sprawy znalazły potwierdzenie. Wskutek wykonanych robót w obrębie drogi, jak również wjazdu na posesję A. P. woda opadowa spływa na wszystkie posesje w tej miejscowości. Na fakt ten Burmistrz "nie ma żadnego wpływu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga winna ulec odrzuceniu z przyczyn jak poniżej. Z akt administracyjnych wynika, że organ tj. Starosta P. wniosek M. R. datowany na 15.07.2004 r. potraktował jako skargę na zaniedbania organu. Organem właściwym do rozpatrzenia takiej skargi stosownie do art. 229 pkt 3 kpa jest rada gminy. Ze względu na taką kwalifikację pismo skarżącego zostało przekazane do rozpatrzenia Radzie Miasta i Gminy w C. W ocenie Sądu natomiast treść pisma z dnia 15.07.2004 r. wskazuje, iż w istocie celem skarżącego jest doprowadzenie do odwrócenia skutków działań sąsiada, które polegają na zalewaniu wodami opadowymi nieruchomości, której pozostaje właścicielem. Takie żądanie mieści się w granicach zakazu zmiany stanu wód na gruncie, co podlega regulacjom ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr115,poz. 1229 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 właściciel gruntu nie może zmienić stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli zaś zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, 1 nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom. Czy w niniejszej sprawie dyspozycja powołanego art. 29 prawa wodnego znajduje zastosowanie może być dopiero rozstrzygnięte w toku postępowania administracyjnego, którego wszczęcia domaga się skarżący. Sąd jednakże na obecnym etapie nie może rozpatrywać, czy burmistrz rozpoznał wniosek skarżącego złożony w trybie prawa wodnego, czy też pozostaje w bezczynności. Niezbędnym bowiem warunkiem rozpatrywania przez Sąd skargi na bezczynność jest wyczerpanie administracyjnego toku zaskarżania. Oznacza to, iż przed wniesieniem skargi do sądu strona winna wykorzystać wszystkie przewidziane przez przepisy możliwości zaskarżenia jeszcze w trybie administracyjnym. Jeżeli chodzi o sprawy opieszałości organów przepis art. 37 § 1 kpa przewiduje zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. W stosunku do burmistrza miasta i gminy, organem wyższego stopnia jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Skarżący zatem przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność winien złożyć zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dopiero wyczerpanie tej drogi zaskarżenia przyznaje uprawnienie do skutecznego złożenia skargi na bezczynność. Oznacza to, iż skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W celu skutecznego zaskarżenia bezczynności Burmistrza, skarżący winien uprzednio złożyć zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę odrzucił.