IV SAB/Wa 145/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę Skarżący J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta P. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 20 stycznia 2011r. o dołączenie do akt administracyjnych sprawy w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. wymienionych w tym piśmie dowodów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy aktów administracyjnych, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie oraz innego niż wymienione aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z bezczynnością organu. W niniejszej sprawie jednakże zasadnicze znaczenie ma kwestia dopuszczalności skargi opartej na powołanej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na bezczynność Prezydenta Miasta P.. J. L. wniósł skargę na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku o dołączenie do materiału dowodowego gromadzonego w sprawie administracyjnej o wymeldowanie żądanych dokumentów. Powyższe żądanie skarżącego pozostaje jednak poza ustawowym obowiązkiem organu administracji publicznej (Prezydenta Miasta P.) do wydawania w tym względzie jakichkolwiek rozstrzygnięcia o charakterze indywidualnym z zakresu prawa administracyjnego. Pomimo tego, organ podjął korespondencję ze skarżącym, co jednak nie świadczy o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Sąd z urzędu stwierdza, że decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymeldowaniu Jacka Lichomskiego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. Skarżący zaskarżył tę decyzję do tut. Sądu. W świetle powyższego Sąd uznał, iż żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w ustawowo określonej kognicji sądu administracyjnego i z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.