IV SAB/Wa 145/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku 1. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku z 1 kwietnia 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w rozpatrzeniu powyższego wniosku i że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywnę w wysokości 500 (pięćset) zł; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego S. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. P., reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego - wniósł 1 marca 2016 r. skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpatrzeniu wniosku z 1 kwietnia 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. W piśmie z 4 maja 2016 r. (k. 23-24) pełnomocnik Skarżącego zmodyfikował skargę w ten sposób, że zamiast bezczynności zarzucił przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w rozpoznaniu powyższego wniosku. Uzasadniając skargę, opisano przebieg sprawy, podnosząc: - 1 kwietnia 2015 r. został złożony wniosek do Wojewody [...] o wznowienie postępowania, - przy piśmie z 7 kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] przekazał wniosek do Ministra Infrastruktury i Rozwoju (wpłynął do organu 10 kwietnia 2015 r.), - 23 listopada 2015 r. skarżący skierował do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu wniosku mimo upływu terminów ustawowych. Skarżący, uwzględniając pismo z 4 maja 2016 r. (k. 23-24), wniósł o: - umorzenie postępowania w przedmiocie zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w określonym terminie (w związku z wydaniem po wniesieniu skargi - 11 marca 2016 r. - postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie - 31 marca 2016 r. o jego zawieszeniu), - stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Opisano również przebieg sprawy wskazując, że procedowanie w sprawie było realizowane w warunkach zmian organizacyjnych w urzędzie (przekształceniem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju w Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa), brakiem wystarczającej liczby pracowników do bieżącego rozpatrywania wniosków oraz znacznym skomplikowaniem spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: analogicznie, co do bezczynności - T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Nie może mieć więc w sprawie znaczenia sformułowana przez organ argumentacja o procedowaniu w warunkach zmian organizacyjnych w urzędzie (przekształceniem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju w Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa), braku wystarczającej liczby pracowników do bieżącego rozpatrywania wniosków oraz znacznym skomplikowaniu spraw. Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia - zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.". W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 23 listopada 2015 r. Przepisy nie zakreślą wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 P.p.s.a. a wniesieniem skargi. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.). Od daty wpływu do organu wniosku (10 kwietnia 2015 r.), mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa (listopad 2015 r.), organ przez 11 miesięcy nie podjął żadnej czynności w sprawie. Dopiero po wniesieniu skargi (data wpływu do organu 2 marca 2016 r.) wydał postanowienia o wznowieniu postępowania (11 marca 2016 r.) oraz o zawieszeniu tego postępowania (31 marca 2016 r.). Jak przyjęto obecnie w judykaturze, załatwienie sprawy administracyjnej przed wydaniem wyroku nie wyłącza zasadności orzekania w przedmiocie przewlekłości postępowania. Sąd odstępuje wówczas jedynie od zobowiązania organu do wydania orzeczenia w stosownym terminie, umarzając postępowanie w tym zakresie. Reasumując, wobec niezałatwienia sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 K.p.a., skargę należało uznać za zasadną. Kwalifikując przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jako mające charakter rażący, Sąd miał na uwadze czas prowadzenia postępowania (11 miesięcy) oraz okoliczność, że po siedmiu miesiącach od złożenia wniosku Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a stosowne akty zostały wydane ponad trzy miesiące później, już po wniesieniu skargi. W ocenie Sądu - wobec rażącego charakteru naruszenia prawa - zasadnym było wymierzenie organowi grzywny za okres od 10 czerwca 2015 r. (dwa miesiące po wpływie wniosku do Ministra) do 31 marca 2016 r. (wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania). W ocenie Sądu adekwatną wysokością grzywny jest 500 zł. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1-3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Na zasądzone koszty składają się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.