IV SAB/Wa 151/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skargi N. W. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. skargę oddala; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. P. z "F." Kancelarii Radcy Prawnego ul. [...], kwotę 240 /dwieście czterdzieści/ złotych oraz kwotę 52,80 /pięćdziesiąt dwa 80/100/ złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. N. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, domagając się "stwierdzenia, iż sprawa nie została załatwiona w (..) terminie" i "zasądzenia od winnego uchybienia organu" odszkodowania a także o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 16 marca 1999r. skarżąca złożyła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie od decyzji Wojewody [...]. Organ odwoławczy w terminie określonym w art. 35 kpa jak również w nowym terminie, wskazanym na podstawie art. 36 kpa, nie rozpatrzył jej odwołania. Ponadto skarżąca podała, że w dniu 3 czerwca 2003r. skierowała do organu "ponaglenie", na które nie uzyskała odpowiedzi do dnia wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając powyższe organ podniósł, iż nie pozostaje w bezczynności bowiem w dniu [...] października 2005 r. wydał decyzję, którą uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1999r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. w przedmiocie przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego na podstawie ustawy z dnia 29 maja 1974r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę spłaty pieniężne (Dz. U Nr 21, poz. 118 ze zm.) i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Należy także wskazać, iż jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. Niewątpliwie w świetle powyższych rozważeń należy przyjąć, że skarżąca -N. W. - zasadnie zarzuciła Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi bezczynność w sprawie rozpoznania jej odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1999 r. Skarga nie mogła być jednak uwzględniona przez Sąd. Zgodnie bowiem z oświadczeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zawartym w odpowiedzi na skargę, organ ten w załatwieniu powyższego odwołania skarżącej wydał już decyzję uchylającą wyżej wymienioną decyzję Wojewody [...] oraz umarzającą postępowanie pierwszej instancji. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracji publicznej jest wówczas zobowiązany do wydania decyzji w terminie określonym orzeczeniem sądu. W przedmiotowej sprawie nie jest to możliwe, skoro Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przed dniem rozpatrywania skargi i orzekania o jej zasadności przez Sąd rozpatrzył odwołanie skarżącej i w dniu [...] października 2006r. wydał stosowną decyzję. W dniu orzekania o skardze przez Sąd organ nie pozostaje więc w bezczynności i Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie posiada na podstawie art. 149 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że w ustalonym stanie faktycznym nie ma podstaw do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, o co wnosi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na bezczynność nie było od początku i nie stało się bezprzedmiotowe przez fakt wydania przez organ administracji publicznej określonego aktu lub podjęcia czynności. Skarga taka w momencie jej wnoszenia miała swój przedmiot i mogła być zasadna, jeśli organ nie wykonał w terminie swoich ustawowych obowiązków w zakresie załatwienia sprawy administracyjnej, lecz Sąd - w świetle uprawnień orzeczniczych wynikających z treści art. 149 p.p.s.a. - nie mógł jej uwzględnić. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.