IV SAB/Wa 151/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie E. w W. wniosło skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku tego stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie budynku technologicznego oraz budynku centrum strategicznego wraz z garażami podziemnymi oraz zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...], [...] i części działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, w tym m. in. zażalenie (art. 52 § 2 p. p. s. a.). Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżący w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie nie wyczerpał przysługującego mu zażalenia stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k. p. a. lub ustalonym w myśl art. 36 k. p. a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k. p. a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p. p. s. a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem że - jak stanowi art. 52 § 1 p. p. s. a. - zażalenie takie przysługiwało stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżącemu przysługiwało zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a., ponieważ nad organem, który zdaniem skarżącego pozostaje w bezczynności (Prezydentem W.), jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k. p. a., którym jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 k. p. a.). Zgodnie więc z powyższymi rozważaniami skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu był obowiązany wnieść zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a. na niezałatwienie sprawy w terminie przez ten organ, które to zażalenie powinno być wniesione do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Złożenie skargi do sądu administracyjnego jest natomiast dopuszczalne po wyczerpaniu wszystkich środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p. p. s. a.). Mając powyższe na uwadze, skoro stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p. p. s. a., skarżący nie wyczerpał w sprawie wszystkich środków zaskarżenia (w administracyjnym toku instancji), tj. nie wniósł do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego zażalenia z art. 37 § 1 k. p. a. na bezczynność Prezydenta W., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p. p. s. a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p. p. s. a.