IV SAB/Wa 152/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał,, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2006 r. sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z dnia 23 października 2000 r. B. C., właściciel działki nr ew. [...] położonej we wsi B., wniósł zarzut do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. - sekcja [...]. Kwestia wniesionego zarzutu była dwukrotnie przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny (sprawy sygn. akt IV SA 1080/01 oraz IV SA 1920/02). Orzekając ponownie w sprawie, NSA wyrokiem z dnia 24 października 2002 r. (sygn. akt IV SA 1920/02) stwierdził nieważność uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu wskazując, iż uzasadnienie do uchwały nie spełnia wymagań wynikających z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wcześniej, w dniu [...] lipca 2002 r., Rada Miejska w S. podjęła uchwalę w sprawie sposobu opracowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. obręb B. sekcja [...] i obręb N. sekcja [...]. Z jego treści wynikała możliwość uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego etapami w miarę dla poszczególnych części obrębów (§ 1 uchwały). W dniu [...] października 2002 r. Rada Miejska w S. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy S. sekcja [...] obręb B. z wyłączeniem działki nr [...] (§ 1 ust. 2 uchwały). B. C. wniósł skargę na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki nr [...] w obrębie B. z uwzględnieniem nie rozpoznanego dotąd zarzutu Skarżącego. W skardze wskazano m.in., iż pismem z dnia 1 czerwca 2005 r. wystąpiono kolejny raz o zobowiązanie Rady Miejskiej w S. do podjęcia uchwały w przedmiocie planu dotyczącego działki skarżącego z uwzględnieniem wydanych w sprawie wyroków i wniesionego przez Skarżącego zarzutu. Wystąpienie to było kierowane do Wojewody za pośrednictwem Rady Miejskiej. Rada zdecydowała o nie wydaniu uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. przedstawiła chronologicznie przebieg zdarzeń wiążących się ze złożonym pierwotnie przez Skarżącego zarzutem oraz wniosła o oddalenie skargi na bezczynność. W odpowiedzi wskazano, iż wobec nie podjęcia uchwały o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki Skarżącego nie było konieczności rozstrzygania w przedmiocie wniesionych przez niego zarzutów. W świetle ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dla działki nie objętej planem warunki jej zagospodarowania mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy. Odstąpienie od uchwalania planu dla działki nr [...] jest możliwe. W tej sytuacji brak kontynuacji prac nad planem nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, gdyż w takim przypadku nie zachodzi bezczynność organu. W trakcie rozprawy Pełnomocnik Rady Miasta wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż dotyczy ona bezczynności co do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego oraz wskazując, iż nie został wyczerpany tryb określony w art. 37 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd nie uwzględnił wniosku o odrzucenie skargi. Co prawda określając zakres żądania Skarżący wniósł o zobowiązanie Rady Miejskiej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki nr [...]. Z uwagi na charakter prawny planu, który stanowi w myśl art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (znajdzie ona w sprawie zastosowanie z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) przepis gminny, a więc akt prawa miejscowego. Orzekanie w sprawach dotyczących bezczynności w zakresie aktów prawa miejscowego nie należy do kompetencji sądów administracyjnych w związku z treścią art. 3 §. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Jednak z treści skargi wynika, iż kwestionowane jest także nie rozpatrzenie dotychczas zarzutu zgłoszonego do planu przez Skarżącego. Kwestie bezczynności w tym zakresie nie są wyłączone z zakresu orzekania przez sądy administracyjne z uwagi na treść art. 3 §. 2 pkt 4 i 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytaucji Sąd rozpatrywał skargę w tym zakresie. W kontekście żądania odrzucenia skargi nie trafny jest także zarzut nie wyczerpania trybu wynikającego z art. 37 K.p.a. (w związku z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w przypadku spraw indywidualnych, do których załatwiania stosuje się przepisy K.p.a. Procedura zgłaszania zarzutów, stanowiąca element procesu stanowienia prawa miejscowego, jakim jest przyjęty plan zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi sprawy indywidualnej załatwianej w drodze decyzji (art. 1 pkt 1 K.p.a.). Przepisy Kodeksu nie znajdą więc w tej sprawie zastosowania. W sprawie nie znajdą także zastosowania przepisy art. 53 § 3 i 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż dotyczą one warunków zaskarżenia aktów lub czynności organów nie zaś ich bezczynności. Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż Rada Miasta w S. nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O bezczynności organu właściwego w sprawie można mówić jedynie w sytuacji gdy konkretny przepis określa wymagany termin załatwienia sprawy lub podjęcia określonej czynności i właściwy w tej sprawie organ nie podejmuje wymaganych działań. W sprawie, jak wcześniej wskazano, znajduje zastosowanie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta nie określała terminu rozpatrzenia przez radę gminy zarzutów zgłoszony w ramach procedury planistycznej (patrz art. 24 ust. 3 ustawy). Wskazywała jedynie na konieczność ich rozpatrzenia przed podjęciem uchwały w przedmiocie przyjęcia planu (w zw. z treścią art. 18 ust. 2 pkt 8 i 10 ustawy). Rozwiązanie przyjęte w ustawie (brak terminu rozpatrzenia zarzutu) było logicznie powiązane z systemem planowania, w którym nie ustanowiono generalnego obowiązku sporządzania planów dla wszystkich terenów. Nie ustanawiano więc także wymaganych terminów podejmowania czynności w tym zakresie. Z kolei w przypadkach gdy sporządzenie planu było wymagane (konieczność taka wynika z mocy prawa - art. 13 ust. 1 ustawy) nie potrzebne było określenie terminu rozpoznania zarzutu, skoro czynność ta musiała poprzedzać przyjęcie planu. W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, iż nie przyjęto planu obejmującego swym zasięgiem działkę Skarżącego (nr [...]). Możliwość przyjmowania planów etapami dla poszczególnych części pierwotnego opracowania planistycznego, do którego to był w 2000 roku zgłoszony przez Skarżącego zarzut, wynikała ze stosownej uchwały Rady Miasta z 2002 r. Jednocześnie, z przyczyn wcześniej wskazanych, w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy K.p.a. a więc także regulacje dotyczące terminu załatwienia spraw (art. 35). W tej sytuacji, skoro przepisy proceduralne ani regelacje prawa materialnego nie zakreślają terminu rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez Skarżącego, nie ma podstaw do przyjęcia, iż w rozpoznawanej sprawie właściwy organ pozostaje w bezczynności. Poza zakresem orzekania przez Sąd pozostała kwestia, czy przyjęcie planu zagospodarowania przestrzennego z wyłączeniem działki Skarżącego nie zastanowiło w konkretnym przypadku naruszenia władztwa planistycznego gminy. Kwestie te mogą być badane przez sąd administracyjny w przypadku zaskarżenia samej uchwały w przedmiocie przyjęcia planu. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.