IV SAB/Wa 154/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. M. S. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego do prowadzenia usług turystyki wodnej (wypożyczalnia sprzętu wodnego) oraz budowie hangaru do przechowywania sprzętu wodnego na działce ew. nr [...] w obrębie K. w gminie R. W dniu 7 sierpnia 2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił w całości postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Skarżący cofnął skargę pismem datowanym na 6 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Według zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", przewiduje wymóg wezwania organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, do usunięcia naruszenia prawa. Nad Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska nie ma organu wyższego stopnia, toteż stosownie do art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. skarżący przed wniesieniem skargi powinien był wezwać Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa. Skoro tego nie uczynił, jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.