IV SAB/Wa 156/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2013 r. wniosku P. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi P. C. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie podjęcia działań wobec Prokuratora Generalnego oraz zapłaty kwoty pieniężnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 14 lutego 2010 r. (k. 3 akt adm.) P. C., powołując się na art. 227 i art. 229 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z prośbą o spowodowanie załatwienia jego sprawy z dnia 15 stycznia 2010 r. polegającej na wydaniu przez Prokuratora Generalnego zaświadczenia upoważniającego do podejmowania pieniędzy w bankach zgodnie z pismem P. C. z dnia 25 sierpnia 2009 r. Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. (k. 4 akt adm.), podpisanym przez radcę Prezesa Rady Ministrów, odpowiedziano P. C., że mało komunikatywna treść pisma z dnia 14 lutego 2010 r. uniemożliwia jego rozpatrzenie, a skargi zawierające zarzuty dotyczące działalności organów wymiaru sprawiedliwości należy kierować bezpośrednio do Ministerstwa Sprawiedliwości. Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. (k. 7 akt adm.) P. C. skierował do Prezesa Rady Ministrów skargę na trzyletnią bezczynność Prokuratora Generalnego w sprawie oznaczonej [...] i wniósł o podjęcie stosownych działań w celu usunięcia bezczynności. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. (k. 8 akt adm.), podpisanym przez głównego specjalistę, odpowiedziano P. C., że rozpatrzenie sprawy nie leży w kompetencji Prezesa Rady Ministrów, gdyż Prokurator Generalny jest organem od niego niezależnym. Pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. (k. 13) P. C. zażądał od Prezesa Rady Ministrów wypłacenia w ciągu siedmiu dni kwoty pięciu miliardów zł, a pismem skierowanym do Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 maja 2013 r. wskazał: "składam zażalenie na naruszenie art. 35 § 2 i 36 K.p.a. przy załatwianiu sprawy z dnia 26 kwietnia 2013 r." (k. 15 akt adm.). Pismem z dnia 21 maja 2013 r. (k. 16), podpisanym przez radcę szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ponownie poinformowano P. C., że Prezesa Rady Ministrów nie jest władny rozpatrzyć jego skargi na bezczynność Prokuratora Generalnego oraz zadośćuczynić jego żądaniu finansowemu. Zawiadomiono, że na podstawie art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", dalsza korespondencja w tej sprawie nie będzie prowadzona. P. C. pismem z dnia 31 maja 2013 r. (k. 19 akt adm.) ponownie wezwał Prezesa Rady Ministrów do podjęcia działań w trybie art. 233 K.p.a. W dniu 5 lipca 2013 r. P. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w rozpatrzeniu jego pism z dnia 12 kwietnia 2013 r., 26 kwietnia 2013 r., 10 maja 2013 r. i 31 maja 2013 r. W skardze skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi polega na niedopuszczalności skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Do przypadków tych należy bezczynność organu w wydaniu decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Analiza powyższego, zamkniętego katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w podjęciu działań wobec Prokuratora Generalnego w przedmiocie wyszczególnionym w pismach skarżącego z dnia 12 kwietnia 2013 r., 26 kwietnia 2013 r., 10 maja 2013 r. i 31 maja 2013 r. oraz w zapłacie skarżącemu żądanej kwoty pieniężnej nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W obecnym stanie prawnym Prezesowi Rady Ministrów nie przysługują uprawnienia do wydawania zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów lub czynności zmierzających do zobowiązania Prokuratora Generalnego do załatwienia sprawy będącej przedmiotem pism skarżącego z dnia 12 kwietnia 2013 r., 26 kwietnia 2013 r., 10 maja 2013 r. i 31 maja 2013 r. W świetle art. 1 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o prokuraturze", Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury, a prokuratura jest organem ochrony prawnej (a nie organem administracji publicznej). Prokurator Generalny jest dalece niezależny od Prezesa Rady Ministrów, a istniejące ograniczenia tej niezależności, jak możliwość odrzucenia przez Prezesa Rady Ministrów sprawozdania Prokuratora Generalnego z rocznej działalności prokuratury i wystąpienia w związku z tym do Sejmu z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji (art. 10e ust. 5 i 6 ustawy o prokuraturze) czy wystąpienia z takim wnioskiem w przypadku uznania przez Prezesa Rady Ministrów, że Prokurator Generalny sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu (art. 10f ust. 1 ustawy o prokuraturze) - jak wskazano powyżej - nie polegają na wydawaniu przez Prezesa Rady Ministrów zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów lub czynności. Odnośnie zaś zarzutu bezczynności Prezesa Rady Ministrów w realizacji żądania zapłaty skarżącemu kwoty pięciu miliardów zł należy podnieść, że sprawy o roszczenia pieniężne są sprawami z zakresu prawa cywilnego, do których rozpoznawania właściwe są sądy powszechne, a nie administracyjne (art. 1 i art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.). Reasumując: skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje, nawet jeżeli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.