IV SAB/Wa 16/16

Dnia 11 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2016 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku A. Z. z dnia 27 lutego 2015 roku o ponowne rozpoznania sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. odmawiającej podjęcia zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...].07.2005r. nr [...] postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi B., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 3,4629 ha, stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność spadkobierców T. K.; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Rozwoju dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, o której mowa w pkt 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 100 zł (stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 7 grudnia 2015 roku A.Z. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu"), za pośrednictwem Ministra Infrastruktury i Rozwoju (obecnego Ministra Infrastruktury i Budownictwa dalej "Ministra"), skargę na bezczynność Ministra w rozpatrzeniu wniosku A.Z. z dnia [...] lutego 2015 roku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju nr [...] NK: [...] z dnia [...] lutego 2015r. odmawiającej podjęcia zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...].07.2005r. nr [...] postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi B., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 3,4629 ha, stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność spadkobierców T.K. II. Stan sprawy, poprzedzający wniesienie przez skarżącego wskazanej wyżej skargi do Sądu, przedstawia się w następujący sposób: 1. Decyzją z dnia [...].01.1953r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. wywłaszczyło m.in. nieruchomość położoną we wsi B., ozn. jako działka nr [...] o powierzchni 3,4629 ha, stanowiącą własność spadkobierców T.K. 2. Pismem z dnia 11.03.2004r. A.Z., J.R., M.Z. i E.P. wystąpili do Starosty [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r. nr [...]. 3. Postanowieniem z dnia [...].06.2004r. Nr [...] Starosta [...] przekazał wniosek z dnia 11.03.2004r. Ministrowi Infrastruktury zgodnie z właściwością. 4. Postanowieniem z dnia [...].07.2005r. nr [...] Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku A.Z., J.R., M.Z. i E.P. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].01.1953r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości i przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną we wsi B., oznaczoną jako działka nr [...], o powierzchni 3,4629 ha, stanowiącą w dacie wywłaszczenia własność spadkobierców T.K., do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po: C.D., G.G., A.L., A.Z., F.G., J.W., I.L. oraz K.S. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawców postępowania nadzorczego do wystąpienia do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po ww. osobach, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia. 5. Wnioskiem z dnia 14 lipca 2014 roku A.Z. wniósł o podjęcia przez Ministra Infrastruktury zawieszonego postępowania administracyjnego. 6. Postanowieniem z dnia [...].02.2015r. nr [...], NK [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...].07.2005r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dalszym ciągu nie ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania, albowiem pomimo skierowania do wszystkich znanych stron postępowania pisma z dnia [...].09.2014r. nr [...] dotychczas do organu nie wpłynęło postanowienie o nabyciu spadku po żadnej z osób wymienionych w postanowieniu z dnia [...].07.2005r. 7. Pismem z dnia 27.02.2015r. A.Z. złożył - w ustawowym terminie –wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].02.2015r. nr [...]. A.Z. wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015r. oraz o ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 14.07.2014r. o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1953r. 8. Pismem z dnia [...] marca 2015r. nr [...] NK [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju poinformował A.Z., że nie było możliwe rozpoznanie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. ze względu na konieczność analizy dotychczas zebranego materiału dowodowego. Działając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. organ poinformował, że przewidywany termin rozstrzygnięcia sprawy został wyznaczony na dzień 31.07.2015r. oraz, że strony, stosowanie do art. 10 § 1 k.p.a., mogą zapoznać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w siedzibie Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju oraz składać ewentualne wyjaśnienia i dokumenty w terminie 21 dni od doręczenia pisma. 9. Wnioskiem z dnia 5 października 2015 roku A.Z. zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o wskazanie terminu załatwienia wniosku z dnia 27 lutego 2015 roku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. oraz zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz przewlekły zwrot nieruchomości leśnej położonej w miejscowości B., gmina [...]. 10. W dniu 2 listopada 2015r. A.Z. wezwał Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu wniosku z dnia 27 lutego 2015r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. w sprawie odmowy podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2005r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] stycznia 1953r. A.Z. wniósł o rozpoznanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju bez zbędnej zwłoki wniosku z dnia 27 lutego 2015r.o ponowne rozpoznanie sprawy oraz o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, który z pracowników jest winny braku rozpoznania wniosku w ustawowym terminie. 11. Postanowieniem z dnia [...].12.2015r. nr [...], NK [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpoznaniu wniosku A.Z. o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].02.2015r. nr [...] odmawiającej podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi B., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 3,4629 ha, stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność spadkobierców T.K. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].02.2015r. nr [...]. III. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 11 stycznia 2016r., Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, wskazując na 1) wydanie w dniu [...] grudnia 2015r. postanowienia nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...].02.2015r. nr [...]; 2) reorganizację urzędu, wynikającą z utworzenia nowego organu – Ministra Infrastruktury i Budownictwa – postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2015r. (MP z 2015r., poz. 1091); 3) długotrwały charakter sprawy rewindykacyjnej związany z trudnościami w ustaleniu stanu faktycznego na dzień wydania orzeczenia oraz ze zgromadzeniem całości akt archiwalnych postępowania zakończonego orzeczeniem wywłaszczeniowym po kilkudziesięciu latach od jego zakończenia, wielowątkowością postępowań, na którą składa się konieczność zbadania legitymacji wnioskodawców; 4) wymagający charakter czynności niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia; 5) trudną sytuację kadrową – zatrudnieniem w Wydziale ds. Rewindykacji Mienia czterech referentów prowadzących po około 500 spraw rewindykacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności i jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. Skargę należało uwzględnić, albowiem prowadzone przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 27.02.2015r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].02.2015r. nr [...], odmawiającym podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi B., ozn. jako działka nr [...] o pow. 3,4629 ha, stanowiącej własność spadkobierców T.K., dotknięte jest bezczynnością. Stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że stosowna skarga została wniesiona do Sądu po dopełnieniu przez skarżącego koniecznego wymogu formalnego, polegającego na uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 2 listopada 2015 roku). V. Ocena przebiegu prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem organu z dnia [...] lutego 2015r. w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r., prowadzi do następujących wniosków: 1. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. 2. W przedmiotowej sprawie skarżący pismem z dnia 27.02.2015r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 27.02.2015r., doręczonym Ministrowi w dniu 04.03.2015r. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...].02.2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...].07.2005r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...].01.1953r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi B., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 3,4629 ha, stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność spadkobierców T.K. Z przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie było zawiadomienie wnioskodawcy pismem z dnia 20 marca 2015 roku o niemożliwości rozpatrzenia wniosku z dnia 27.02.2015r. w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a., wskazanie przyczyny nieterminowego rozpoznania wniosku – analiza zebranego materiału dowodowego, zawiadomienie o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy wyznaczonym na dzień 31.07.2015r. oraz o możliwości zapoznania się stron z zebranym materiałem dowodowym, składania wyjaśnień i dokumentów. Po upływie dwóch miesięcy od terminu zakreślonego w piśmie z dnia 20 marca 2015r., skarżący pismem z 5 października 2015r. wezwał Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wskazania terminu rozpoznania wniosku z dnia 27 lutego 2015r. Wniosek skarżącego pozostał bez odpowiedzi. Nie mogąc doczekać się rozpoznania sprawy oraz odpowiedzi na wniosek z dnia 5 października 2015 roku, po upływie kolejnego miesiąca, pismem z 2 listopada 2015r. skarżący wezwał Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcie naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Ostatecznie w dniu 15 grudnia 2015 r. organ, po upływie ponad 4 miesięcy od terminu zakreślonego w piśmie z dnia 20 marca 2015r., rozpoznał wniosek skarżącego wydając postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy własnego postanowienia z dnia [...].02.2015r. odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. 3. Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał postanowienie po wniesieniu skargi do WSA w Warszawie, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym bezczynność będąca przedmiotem skargi przestała istnieć, gdyż po wniesieniu skargi organ załatwił sprawę poprzez wydanie postanowienia administracyjnego, które obecnie strony mogą zwalczać na etapie postępowania administracyjnego poprzez jego zaskarżenie. W konsekwencji powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie wyznaczenia organowi terminu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (pkt 1 wyroku ). Wydanie jednak przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie nie powoduje, iż postępowanie sądowoadministracyjne stało się zbędne w całości. Art. 149 § 1 lit. b p.p.s.a. stanowi bowiem, że oprócz czynności stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności konieczne jest także stwierdzenie czy owa stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto jak stanowi z kolei art. 149 § 2 p.p.s.a Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku bezprzedmiotowości nałożenia na organ zobowiązania do dokonania czynności z uwagi na jej wykonanie, Sąd winien rozstrzygnąć pozostałe kwestie, w szczególności, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wykładnia art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którą, wydanie przez organ pozostający w bezczynności aktu po wniesieniu skargi wyklucza możliwość orzeczenia o rażącym naruszeniu prawa przez organ, który dopuścił się bezczynności prowadziłoby do pozbawienia strony możliwości dochodzenia odszkodowania, o którym mowa w art. 417¹ § 3 k.c. za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji, a także wypaczałoby sens zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011r. oraz ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, która weszła w życie z dniem 17 maja 2011r. oraz ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011r.). Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienia efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji. 5. Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie postanowienia rozstrzygającego wniosek skarżącego, ale jednocześnie orzekł, że Minister Infrastruktury i Rozwoju nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ przez prawie miesiąc od dnia otrzymania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej własnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nie podjął żadnej czynności w sprawie. Pierwszą i jedyną czynnością jaką podjął organ było zawiadomienie skarżącego o niemożliwości rozpoznania sprawy w ustawowym terminie ze względu na konieczność analizy zebranego materiału dowodowego, ustalenie przewidywanego czteromiesięcznego terminu rozstrzygnięcia sprawy oraz poinformowanie stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowy, składania wyjaśnień i dokumentów. Zaniechanie organu doprowadziło do przekroczenia miesięcznego terminu na rozpoznanie sprawy, wskazanego w art. 35 §. 3 k.p.a. Opieszałość organu doprowadziła do sytuacji, w której organ był zmuszony do wyznaczenia kolejnego odległego, gdyż czteromiesięcznego terminu rozpoznania sprawy. Przy czym organ nie dotrzymał wyznaczonego przez siebie terminu rozstrzygnięcia wniosku uchybiając mu o kolejne cztery i pół miesiąca. W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania, uznał, że na dzień wyrokowania organ był bezczynny. 6. Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek naganna), nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Sąd zauważa, że realia prowadzenia dużej liczby analogicznych postępowań przez organ czynią praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia. Ponadto reorganizacja urzędu wynikająca z utworzenia na mocy postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2015r. nowego organu – Ministra Infrastruktury i Budownictwa wiązała się z koniecznością przejęcia części zadań powierzonych dotychczas Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju oraz Ministrowi Administracji i Cyfryzacji, a w konsekwencji zaangażowania znacznych zasobów personalnych do przejęcia powierzonych nowemu Ministrowi obowiązków. Jakkolwiek, nie wpływa to na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak w znacznym zakresie determinuje ocenę, że zaistniała bezczynność organu w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie: art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art.149 § 1 pkt 1, art.149 § 1 pkt 3, art.149 § 1 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.