IV SAB/Wa 160/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Skarżąca E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku. Skarga – w myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl z art. 46 § 1 powołanej ustawy każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników. Ponieważ skarga nie została podpisana przez skarżącą, Sąd pismem z dnia 21 września 2009 r. wezwał skarżącą na adres pełnomocnika do doręczeń w kraju, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 1 miesiąca. W piśmie tym zawarto pouczenie, iż nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie spowoduje jej odrzucenie. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącej w dniu 28 września 2009 r. Termin zatem – do dokonania wskazanej wyżej czynności – upłynął w dniu 28 października 2009 r. Wezwanie Sądu pozostało jednak bez odpowiedzi, E. G. nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Z tych też względów skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy.