IV SAB/Wa 162/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie zaniechania czynności postanawia: - odrzucić skargę. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego. Zarzucił Prokuratorowi "totalną bezczynność, marazm i sabotowanie pracy i obowiązków prawem nakazanych [...] złamanie wszystkich kanonów i procedur państwa prawa". W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o przekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako właściwemu do jej rozpoznania oraz o odrzucenie tej skargi, jako niedopuszczalnej. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał się za niewłaściwy miejscowo do rozpoznania tej skargi i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Postanowienie sądu pierwszej instancji nie zostało przez skarżącego skutecznie zaskarżone do NSA. W związku z powyższym pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W przypadku skargi na bezczynność organu, wskazanej w pkt 8, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał ustawowy obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej przytoczonych przepisów lub przepisów szczególnych zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność podlega załatwieniu w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., gdyż tylko bezczynność w takiej sprawie podlega kontroli sądu administracyjnego. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Sąd zauważa, że przedmiotem skargi Z. S. jest bezczynność Prokuratora Generalnego w podejmowaniu czynności do których jest zobowiązany prawem. Zdaniem Sądu zawarte w piśmie skarżącego żądanie wszczęcia postępowania zgodnie z procedurami sądowoadministracyjnymi w stosunku do Prokuratora Generalnego nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Po pierwsze, skarga Z. S. dotyczy działania organu nie będącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Po drugie, podniesione przez skarżącego w treści skargi zarzuty, dotyczące ewentualnego niewłaściwego działania organów prokuratury wskazują, że niniejsza skarga jest w istocie skargą, o której mowa w art. 227 Kpa. Sąd stwierdza, że nie jest właściwy do rozpoznawania skarg, o których mowa w Dziale VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kpa), w tym przypadku na niewłaściwe działanie prokuratury. Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej jedynie w zakresie określonym w art. 3 P.p.s.a. W orzecznictwie przyjęto, że do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII Kpa, nie mają zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 Kpa, czy wniosku złożonego w trybie art. 241 Kpa, niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (post. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04). Zawiadomienie o załatwieniu skargi (wniosku) nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, ponieważ są to czynności nieobjęte kognicją sądów administracyjnych. Tym samym, skoro skarga Z. S. nie mieści się w kategorii spraw, które wymienia art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a., stwierdzić należy, że jako niedopuszczalna podlegać musi odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.