IV SAB/Wa 165/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę. W dniu 20 czerwca 2013 r. J. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1968 r. W dniu 19 lutego 2015 r. J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 P.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych albo terminie wskazanym na podstawie art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, jednak w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma, które można potraktować jako środek określony w art. 37 K.p.a. Minister w odpowiedzi na skargę podniósł, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał środka zaskarżenia przed organem, tj. nie skierował wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W pismach z dnia 7 lutego 2014 r., z dnia 4 kwietnia 2014 r. i z dnia 12 września 2014 r. złożonych przez skarżącego w postępowaniu znalazły się jedynie informacje, że nie otrzymał rozstrzygnięcia w sprawie, a organ nie dotrzymał wyznaczonego wcześniej terminu załatwienia sprawy. Nie można zatem przyjąć, że pisma te wyczerpywały przesłanki określone w art. 37 K.p.a. W tej sytuacji należało przyjąć, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wezwania Ministra do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Skarżący nie wyczerpał zatem środka zaskarżenia, co stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, zgodnie z art. 52 P.p.s.a. Z tego powodu skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.