IV SAB/Wa 167/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w W. oraz R. U. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: - odrzucić skargę Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w W. R. U. działając w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel stowarzyszenia zwykłego "[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w wydaniu zaświadczenia o określonej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga stowarzyszenia zwykłego "[...]" podlega odrzuceniu. Pojęcie organizacji społecznych nieposiadających osobowości prawnej nie zostało zdefiniowane. W piśmiennictwie podkreśla się, że przez organizację społeczną należy rozumieć wszelki trwałe zrzeszenia osób fizycznych i prawnych, powołane do wypełniania określonych, ważnych społecznie celów, mające stałą więź organizacyjną, niewchodzące w skład aparatu organów włączy publicznej zarówno rządowej, jaki i samorządowej (por. M. Romańska, w: T, Woś, NM. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz do art. 25, Warszawa 2005). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego wskazuje się również, że organizacja społeczna musi mieć ustawową podstawę do swego samodzielnego działania i musi być zarejestrowana w odpowiednim rejestrze urzędowym (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2003 r. II SA/Wr 1541/03 i cyt. tam orzeczenia SN). Zatem prawa strony przed sądem ma organizacja społeczna wpisana do odpowiedniego rejestru urzędowego, względnie spełniająca ustawowe warunki. Warunkiem uznania zdolności sądowej organizacji społecznej jest zatem stwierdzenie, że jej działalność znajduje oparcie w przepisach rangi ustawowej, regulujących byt prawny określonej grupy podmiotów. Stosownie do art. 25 § 2 p.p.s.a. zdolność sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym przysługuje m.in. stowarzyszeniom zwykłym, działającym na podstawie przepisów rozdziału 6. ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach. (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 1 cyt. ustawy - Prawo o stowarzyszeniach - uproszczoną formą stowarzyszenia jest stowarzyszenie zwykłe, nieposiadające osobowości prawnej. Osoby w liczbie co najmniej trzech, pragnące założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają regulamin działalności, określając w szczególności jego nazwę, cel, teren i środki działania, siedzibę oraz przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. O utworzeniu stowarzyszenia zwykłego jego założyciele informują na piśmie właściwy, ze względu na przyszłą siedzibę stowarzyszenia, organ nadzorujący, podając dane, o których mowa w ust. 2. Przepis art. 41 ust. 1. omawianej ustawy stanowi zaś, że sąd rejestrowy, na wniosek organu nadzorującego lub prokuratora, może zakazać założenia stowarzyszenia zwykłego, jeżeli nie spełnia ono warunków określonych w art. 16. Ponadto, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia uzyskania informacji o założeniu stowarzyszenia zwykłego nie zakazano jego działalności, może ono rozpocząć działalność. W rozpoznawanej sprawie, w dniu 11 lipca 2014r. Stowarzyszenie zwykłe pod nazwą "[...]" reprezentowane przez R. U. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w wydaniu zaświadczenia o określonej treści. Jednakże, z akt sprawy wynika, że na skutek wniosku organu nadzorującego - Prezydenta W., Sąd Rejonowy w W. postanowieniem dnia [...] lipca 2014r. sygn. akt [...], działając na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy – Prawo o stowarzyszeniach, zakazał założenia stowarzyszenia zwykłego pod nazwą [...]. Według art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Biorąc to wszystko pod uwagę, trzeba stwierdzić, że w dniu wniesienia skargi Stworzenie nie posiadało miało zdolności sądowej. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.