IV SAB/Wa 169/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta S. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] września 2010 r. J. K., reprezentowany przez r. pr. T. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego przeprowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do określenia stopnia uciążliwości dla ludzi i środowiska w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i hałasu, powodowanego prowadzoną działalnością gospodarczą na terenie nieruchomości położonej w S. przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wskazał m. in., że decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] po rozpoznaniu sprawy i wnikliwej analizie zgromadzonych dowodów umorzył postępowanie dotyczące uciążliwości powodowanej działalnością firmy P. L. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", przewidziane dla załatwiania spraw. Jak wynika z akt sprawy, organ po wniesieniu przez J. K. skargi, wydał decyzję o umorzeniu postępowania dotyczącego uciążliwości dla ludzi i środowiska w zakresie emisji zanieczyszczeń do środowiska, powodowanego parkowaniem, garażowaniem i wykonywaniem napraw, myciem i tankowaniem autobusów na terenie nieruchomości przy ul. [...] w S., zatem przestał być w bezczynności. W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe, albowiem w dacie wydania decyzji z dnia [...] września 2010 r. ustała bezczynność organu, gdyż przedmiotowy wniosek J. K. dotyczący przeprowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do określenia stopnia uciążliwości dla ludzi i środowiska w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i hałasu został rozpoznany. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487). W ocenie Sądu, skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie w związku ze złożeniem skargi na bezczynność wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ppsa. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzekając w punkcie 2 postanowienia Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 201 § 1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ww. ustawy skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach auto kontro li uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 1 i 2 powołanej ustawy zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania, na które składają się: wpis od skargi - 100 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącego - 240 zł. Wysokość tego wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).