IV SAB/Wa 171/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji w sprawie wyręb drzew postanawia odrzucić skargę. L. J. pismem z 25 czerwca 2014 r. doprecyzowanym pismem z 29 października 2014 r. wniósł do Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji w sprawie wyrębu drzew. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skarg i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność środkiem takim będzie zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a." (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65). Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku zawartego w piśmie z 14 lutego 2014 r. o wydanie decyzji w sprawie wyrębu drzew. Z analizy przedłożonych przez organ akt sprawy oraz oświadczenia skarżącego wynika, że przed wniesieniem niniejszej skargi L. J. nie skorzystał z środka określonego w art. 37 k.p.a. Oznacza to, że skarga L. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. jest niedopuszczalna, albowiem nie został spełniony warunek formalny wystąpienia z taką skargą, tj. nie wyczerpano trybu określonego w art. 37 k.p.a. Niezrozumiałe jest natomiast twierdzenie skarżącego, zawarte w piśmie z 18 maja 2015 r., że w sprawie "nie istnieje druga instancja", a "do SKO może się poskarżyć dopiero gdy będzie decyzja". Sąd wyjaśnia, iż formułowanie przez stronę skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego służy reagowaniu na opieszałość organu administracji w załatwieniu sprawy i wydaniu decyzji. Jednakże, przed jej wniesieniem strona ma złożyć środek prawny określony w art. 37 k.p.a. Służy on zasyganlizowaniu organowi rozpoznającemu sprawę (w sytuacji, gdy nie ma organu wyższego stopnia) bądź organowi wyższego stopnia, że przekroczone zostały terminy do załatwienia sprawy i niejako stanowi ostrzeżenie przed wszczęciem sądowej kontroli działań organu lub ich brak. Tym samym, złożenie środka prawnego w powyższym trybie stanowi przesłankę określoną w art. 52 § 2 p.p.s.a. (wyczerpanie środka zaskarżenia), a w konsekwencji czyni dopuszczalną skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Podkreślić należy, że skarga przysługuje niezależnie od tego czy i jak (negatywnie czy pozytywnie) zostanie rozpoznany ponaglający środek prawny, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.