IV SAB/Wa 173/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Dopierała po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ,,M." Spółka Jawna na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. ,,M." Spółka Jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest - zgodnie z art. 29 P.p.s.a. aby organ lub osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej wykazały dokumentem swoje umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jednocześnie jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie Sądu, w którym to zostanie dokładnie określony brak i termin, w jakim strona winna go uzupełnić oraz pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braku we wskazanym terminie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd zarządzeniem z dnia 30 września 2010 r. wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 11 października 2010 r. Strona skarżąca nie odpowiedziała na ww. wezwanie i nie usunęła braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.