IV SAB/Wa 174/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu złożonego w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" p o s t a n a w i a: o d r z u c i ć s k a r g ę M. R. wniósł skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie zainicjowanej pismem Zastępcy Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2005r., w którym podtrzymał stanowisko Kierownika Biura Obsługi Wniosków [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2005r. o odrzuceniu wniosku skarżącego dotyczącego dofinansowania realizacji projektu złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich", Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". W uzasadnieniu podniósł, iż pismem z dnia 1 lipca 2005r. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o "udzielenie odpowiedzi dotyczącej decyzji ARiMR" i do dnia dzisiejszego nie otrzymał żadnej odpowiedzi". Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi. Podał, iż skarżący pismem z dnia 11 maja 2004r. zwrócił się o dokonanie analizy stanowiska ARiMR wyrażonego w powołanych pismach, a on w odpowiedzi (tj. w piśmie z 8 czerwca 2005r.) podzielił stanowisko i argumentację ARiMR. Skarżący nie zgadzając się z przedstawionym stanowiskiem - pismem z dnia 1 lipca 2005r. - wniósł o dodatkowe wyjaśnienia i podanie możliwości odwołania się od "decyzji Ministra". W tej sytuacji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - nawiązując do poprzedniej korespondencji - pismem z dnia 20 października 2005r. powtórnie udzielił stronie wyczerpujących wyjaśnień w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego artykułu, tj. w sprawach w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie należało więc rozważyć czy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozostaje w bezczynności w rozumieniu cytowanego przepisu. Sektorowy program operacyjny "Restrukturyzacja i Modernizacja Sektora Żywnościowego oraz Rozwój Obszarów Wiejskich", o uczestnictwo w którym ubiegał się skarżący, jest finansowany ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz z budżetu państwa. Program ten ustanawia warunki i tryb przyznania pomocy finansowej. Dofinansowanie projektu przedsięwzięcia jest realizowane w ramach działania, będącego przedmiotem umowy o dofinansowanie pomiędzy beneficjentem (w tym przypadku skarżącym) a instytucją zarządzającą, instytucją wdrażającą albo działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucją pośredniczącą i polega na zwrocie określonej (w umowie) części wydatków poniesionych przez beneficjenta. Zatem konkretyzacja uprawnień wynika z umowy zawartej pomiędzy wnioskodawcą a Agencją, oczywiście w sytuacji gdy dojdzie do jej zawarcia. Postępowanie w sprawie przyznania dofinansowania jest więc postępowaniem kwalifikacyjnym prowadzącym do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, która określi zakres praw i obowiązków jej stron. Oznacza to, że dokonanie przez Agencję oceny wniosku o przyznanie dofinansowania nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia, lecz jest czynnością ustalającą prawidłowość bądź nieprawidłowość złożonego wniosku pod względem spełnienia kryteriów do danego programu. Zatem postępowanie prowadzące do zwarcia umowy nie może być uznane za postępowanie administracyjne, tym samym pisma skierowane do skarżącego nie mogą być uznane za decyzje administracyjne. Nie stanowią także aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w tymże programie jest instytucją zarządzającą, odpowiedzialną za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego. Weryfikuje więc jedynie prawidłowość działania ARiMR pod względem merytorycznym i formalnym. Nie bierze udziału w procedurze rozpatrywania wniosków o dofinansowanie, nie wydaje żadnych aktów administracyjnych, jak również nie wykonuje żadnych czynności materialno - technicznych w tej materii. Z powyższego wynika, iż procedurę rozpatrywania wniosków o dofinansowanie realizacji projektu oraz przyznawania pomocy w ramach SPO przeprowadza Agencja, a Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pełni rolę nadzorczą. W ramach omawianego działania nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z przytoczonych względów brak jest podstaw do wniesienia skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Działania czynione przez ów organ w ramach SOP nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, albowiem nie mieszczą się w kategorii spraw, na które przysługuje skarga na bezczynność. Nadto zauważa się, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie pozostawił bez odpowiedzi pism skarżącego do niego kierowanych. W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. odrzucić.