IV SAB/Wa 1740/19

Dnia 16 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca G. K. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] listopada 2019 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca G. K. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący nie złożył ponaglenia do organu II instancji przed złożeniem skargi do Sądu, a co za tym idzie skargę należy uznać za niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; przywoływana dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymienia bowiem niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Wskazać należy także, że stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Powyższe wskazuje, że w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm.) – dalej k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Dla uznania wyczerpania ww. toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 września 2016 r., sygn. II SAB/Kr 109/16). Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. stanowi więc wyłącznie warunek formalny do wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowanie przez organ administracji publicznej. W sprawach dotyczących przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia ponaglenia, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego ponaglenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego, który nie podejmuje w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. Niezależnie od sposobu załatwienia przez organ ponaglenia, fakt skutecznego wniesienia tego środka otwiera stronie drogę do podniesienia przed sądem administracyjnym pozostawania organu w stanie przewlekłości. W rozpatrywanej sprawie, skarżąca spółka przed wniesieniem do Sądu skargi nie wniosła ponaglenia do organu wyższego stopnia. Okoliczność ta uniemożliwia stronie skarżącej skuteczne wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania administracyjnego. Z tego powodu skarga strony skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę [...] w rozpatrzeniu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, nie jest dopuszczalna, ponieważ strona skarżąca nie spełniła warunku wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. Z tego też względu wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a. Za niedopuszczalne uznać należy wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę, bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego trybu zaskarżenia. Wobec niewyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, jaki służył jej w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 i art. 52b p.p.s.a.