IV SAB/Wa 175/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O. i J. O. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę H. i J. O. pismem z dnia 4 lipca 2014 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Wojewodę [...] na "milczenie organów nadrzędnych na nieuczciwe postępowanie Wójta Gminy O. powiat O. podczas wykonywania uchwały scalenia Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., któremu Rada Gminy powierzyła wykonanie uchwały". Skarżący podnieśli, że w wyniku powyższej uchwały, w związku z nieuczciwym postępowaniem Wójta, zostali oszukani i pozbawieni środków na utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje w wypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Oznacza to, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie, wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie mających na celu zakończenie postępowania poprzez wydanie rozstrzygnięcia. Pozostawanie w bezczynności to niepodjęcie lub niekontynuowanie postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Kontrola sądu administracyjnego w takiej sprawie ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy na organie administracyjnym ciążył obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności w ściśle określonej kwestii oraz czy w prawnie nakazanym terminie z obowiązku tego się wywiązał. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Istota skargi wniesionej w niniejszej sprawie dotyczy żądania wydania przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.). W związku z tym zasadne jest odwołanie się do przepisu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, który to przepis reguluje tryb postępowania nadzorczego w stosunku do aktów podejmowanych przez organy gminy, określając uprawnienia i obowiązki organu nadzoru - termin wydania rozstrzygnięcia, wszczęcie postępowania, możliwość wstrzymania wykonania, warunki jakim powinno odpowiadać rozstrzygnięcie - odsyłając w sprawach nieuregulowanych tym przepisem do Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja czy wszcząć postępowanie nadzorcze w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym czy też nie należy tylko i wyłącznie do wojewody. Wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego nie jest obowiązkowe, a ewentualne interwencje osób trzecich mogą być przez organ nadzoru traktowane co najwyżej jako "sygnał w sprawie". Ocena, czy uchwała wymaga wzruszenia, jest wyłączną domeną tegoż organu, postępowanie zaś w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu. Jak wynika z orzecznictwa, m.in. z wyroku NSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 1999 r. (sygn. akt II SA 1244/98; LEX nr 47305) wyłącznie od wojewody zależy, czy skorzysta ze swoich uprawnień nadzorczych. Złożenie zatem w tej materii wniosku przez jakikolwiek podmiot nie skutkuje wszczęciem postępowania. Okoliczność, że skarżący nie mogli skutecznie domagać się wydania rozstrzygnięcia nadzorczego powoduje, że nie mogli wnieść skutecznie skargi na bezczynność w tym zakresie. Mając na uwadze, że wydanie rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym nie zależy od dyspozycji skarżących i nie jest obowiązkowe uznać należy, że przedmiotowa skarga, jako zmierzająca do wywołania efektu w postaci wyegzekwowania takiego rozstrzygnięcia jest niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.