IV SAB/Wa 18/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. i E. J. na bezczynność Ministra Gospodarki i Pracy postanawia: odrzucić skargę. Strona skarżąca w dniu 7 lutego 2005 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Gospodarki i Pracy w toku postępowania administracyjnego poprzez niedoręczenie decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 1993 r. skarżącym jako stronom postępowania /k.2-4/. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/. Sąd zważył niniejszym, iż żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Właściwość sądu administracyjnego nie jest nieograniczona, określona jest ona wyczerpująco przez dyspozycję art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, który to przepis wskazuje wobec jakich aktów i czynności organów administracji publicznej sprawuje kontrolę sąd administracyjny. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jodynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 wspomnianego przepisu. W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze H. N. i E. J. mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/'. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ - podlega odrzuceniu. Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak na wstępie.