IV SAB/Wa 18/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia o statusie apatrydy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z tego względu, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt IV SAB/Wa 82/12. Sąd postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. odrzucił skargę, ponieważ przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, a w konsekwencji skarga była niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W sprawie bezczynności Prezydenta W. skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." Przepis ten aktualnie stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekle prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący winien więc przed wniesieniem skargi na bezczynność organu administracji w przedmiocie wydania zaświadczenia do sądu wcześniej wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., czyli wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...] (organ wyższego stopnia nad Prezydenta W. - art. 17 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 . o ewidencji ludności i dowodach osobistych – Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Powyższy sposób wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przypadku braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII K.p.a. znalazł potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 128/10). W rozpatrywanej sprawie Sąd przyjmuje za swoje ustalenia poczynione w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 82/12, w związku z tym ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia z art. 37 § 1 K.p.a. przysługującego skarżącemu na bezczynność organu skarga jest niedopuszczalna. Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Na marginesie należy zauważyć, że choć sprawa ta była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt IV SAB/Wa 82/12, gdzie postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. skarga została odrzucona z przyczyn wskazanych w niniejszym uzasadnieniu. Wcześniejsze odrzucenie skargi W. B. nie skutkowało jednak zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w postaci prawomocnego zakończenia sprawy i nie wykluczało możliwości wniesienia skargi ponownie. Powaga rzeczy osądzonej odnosi się bowiem tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 września 2012 r. sygn. akt II SA/GL 1041/12). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.