IV SAB/Wa 186/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie ze skargi H. S. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. H. S. po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w piśmie z 1 października 2013 r. poinformował, że nie jest w stanie go uiścić. W związku z tym przy piśmie z 8 października 2013 r. przesłano Skarżącemu urzędowy formularz PPF w celu jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF (k. 29-30). W rubryce nr 4 nie wskazał zakresu wniosku, zaś w rubryce nr 5 wniósł o "rozłożenie kwoty wpisowego na raty". We wniosku skarżący wskazał, że uzyskuje dochody z tytułu renty w wysokości 1.200 zł miesięcznie brutto. W związku z powyższym poinformowano Skarżącego (k. 33), że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", nie przewidują w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwości rozłożenia wpisu na raty, jednak zgodnie z art. 243 i następnymi P.p.s.a. stronie może zostać przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W związku ze złożeniem wniosku na urzędowym formularzu PPF i niezaznaczeniem jego zakresu wezwano Skarżącego do wskazania zakresu wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W związku z niewykonaniem powyższego wezwania na podstawie art. 257 P.p.s.a. wniosek pozostawiono bez rozpoznania (k. 37-39). Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia (k. 47). Wobec treści sprzeciwu uznano, że Skarżący wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi (pkt 1 zarządzenia - k. 51). Skarżący dwukrotnie (k. 51 i k. 125) został wezwany na podstawie art. 255 P.p.s.a. do przedłożenia dokumentów dotyczących jego stanu majątkowego. Ostatnie wezwanie zostało Skarżącemu doręczone 13 listopada 2014 r. (k. 127). Wezwania pozostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Ponadto, zgodnie z art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego lub dochodów. W związku z powyższym należy zaznaczyć, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu Wnioskodawca powyższej okoliczności nie wykazał. Z informacji o stanie majątkowym i dochodach podanych przez skarżącego wynika jedynie, że uzyskuje dochody z tytułu renty w wysokości 1.200 zł miesięcznie brutto. Sąd uznał, że oświadczenie wnioskodawcy w tej mierze nie jest wystarczające i bezskutecznie wezwał go do nadesłania dodatkowych dokumentów, niezbędnych do oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych. W związku z powyższym należy uznać, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie została przez niego - mimo wezwania - w sposób zupełny wykazana, co nie pozwala na przyznanie prawa pomocy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 260 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.