IV SAB/Wa 187/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011r. sprawy ze skargi R. T. i J. T. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. zobowiązać Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania odwołania R. T. i J. T.od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. zasądzić od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi solidarnie na rzecz skarżących R. T. i J. T. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 12 sierpnia 2010r. R. T. i J. T., reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi polegającą na nie rozpoznaniu odwołania z dnia 3 czerwca 2008 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. W skardze domagali się zobowiązania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania decyzji w drugiej instancji. Skarżący podkreślił, iż organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie załatwiając sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa oraz nie zawiadamiając strony w myśl art. 36 kpa o przyczynie zwłoki. W odpowiedzi na skargę, która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 20 października 2010r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wniósł o jej oddalenie. Podał, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z dnia [...] maja 1961 r. orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej o powierzchni 91,48 ha położonej w K., stanowiącej własność J. T. i nadania mu nieruchomości o powierzchni 13,31 ha położonej w N. J. T. i R. T. złożyli do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie od wymienionej decyzji Wojewody [...]. Minister wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podniósł, iż wobec wydania rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania brak jest podstaw do uznania organu za pozostającego w bezczynności. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2000 r. sygn. akt IV SAB/Wa 143/99, w którym Sąd wyraził pogląd, iż "niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, iż bezczynność organu ustaje, a Sąd nie może uwzględnić skargi na bezczynność i zadośćuczynienie żądaniu skargi zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organu administracji wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego paragrafu. Sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących m.in. wydania decyzji administracyjnej. W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. W tym zakresie kwestia bezczynności organu administracji publicznej zdeterminowana jest określoną w art. 12 kpa. zasadą szybkości postępowania, a także terminami załatwiania spraw określonymi w przepisach art. 35 § 3 i § 4 k.p.a. oraz instytucją zawiadamiania stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 1 kpa. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Użyte w tym przepisie wyrażenie "bez zbędnej zwłoki" oznacza, że sprawa ma być załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe. Przy czym, nie później niż w ciągu miesiąca powinno nastąpić załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zaś sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W sprawie niniejszej bezsporne jest, że J. T. i R. T. pismem z dnia 3 czerwca 2008r. wnieśli za pośrednictwem Wojewody [...] do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., jak również, że Wojewoda pismem z dnia 24 czerwca 2008r. przesłał do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie wraz z aktami sprawy. Wskazać należy, iż do dnia wyznaczonej w sprawie rozprawy, Sąd nie powziął żadnej informacji pochodzącej od stron, która wskazywałaby na zmianę stanu faktycznego wynikającego z materiału dokumentacyjnego niniejszej sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż w sprawach dotyczących rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan rzeczy (prawny i faktyczny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia, a nie w chwili złożenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, niepubl., wyrok NSA z dnia 16 września 1998 r. sygn. akt IV SAB 37/97, niepubl.). Celem skargi na bezczynność nie jest bowiem samo stwierdzenie, iż organ administracji pozostawał w bezczynności, lecz spowodowanie ustania stanu bezczynności. Podkreśla to art. 149 p.p.s.a. zgodnie z którym w wyroku sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy może tylko zobowiązać organ administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy należy wskazać, iż powoływanie się przez organ na zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, jest na obecnym etapie postępowania (to jest w chwili zamknięcia rozprawy) nieuzasadnione. Jak wynika z akt spraw, Minister postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. podjął postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia [...] października 2010r., wskazując, że w związku z uzyskaniem kopii dokumentów akta zostały odtworzone i ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zauważyć należy, iż organ od dnia, w którym wydał orzeczenie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego nie podjął żadnych skutecznych czynności zmierzających do załatwienia sprawy, pomimo znacznego upływu czasu ( ponad dwa miesiące). Stwierdzić zatem należy, że odwołanie pochodzące od skarżących do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd, nie zostało rozpoznane stosowanie do obowiązujących przepisów, k.p.a. W konkluzji uprawnione jest więc twierdzenie, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminach zakreślonych art. 35 k.p.a. zatem pozostaje w bezczynności. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd uwzględnił skargę na bezczynność i na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 przywołanego aktu.