IV SAB/Wa 188/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w O. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę. "[...]" Spółka z o.o., z siedzibą w O., wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta O., wnosząc o: stwierdzenie przewlekłego prowadzenia przez Prezydenta Miasta O. postępowania znak: [...], zainicjowanego wnioskiem Spółki o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne, na działkach nr ew. [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...] oraz nr ew. [...], z obrębu w O.; zobowiązanie Prezydenta Miasta O. do wydania rozstrzygnięcia w opisanej wyżej sprawie, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzającego bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy; uznanie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie ww. postępowania przez Prezydenta Miasta O. miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczenie o wymierzeniu Prezydentowi Miasta O. grzywien z tytułu przewlekłego prowadzenia postępowania grzywien w maksymalnej wysokości. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od Prezydenta Miasta O. na rzecz "[...]" Spółki z o.o. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w dniu 28 października 2010 r. Spółka złożyła wniosek wszczynający postępowanie, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], z obr. [...] oraz nr ew. [...] z obr. [...] w O. (znak sprawy [...]), a w dniu 29 listopada 2010 r. Prezydent Miasta O. wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku. Dnia 17 grudnia 2010 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz zwrócił się do właściwych organów z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Stosowną opinię w dniu 3 stycznia 2011 r. przekazał Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O., zaś w dniu 27 stycznia 2011 r. (w związku z koniecznością uzupełnienia tego wniosku przez organ o wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W.. Oba powołane organy stwierdziły, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent Miasta O. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 5 września 2011 r. Spółka złożyła do akt sprawy raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a 15 września 2011 r. organ, w drodze obwieszczenia poinformował strony o złożeniu raportu oraz zapewnił społeczeństwu udział w postępowaniu, umożliwiając zapoznanie się z aktami sprawy i wnoszenie uwag do dnia 6 października 2011 r., w dniu 15 września 2011 r. Organ wysłał również wniosek o uzgodnienie i zaopiniowanie realizacji inwestycji odpowiednio do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego O.. Na wniosek organu uzgadniającego raport był dwukrotnie uzupełniany przez Spółkę. Dnia 9 lutego 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. W dniu 15 lutego 2012 r. Prezydent Miasta O. obwieścił o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Do końca marca 2012 r. do akt sprawy napływały uwagi członków społeczeństwa, dotyczące realizacji planowanego przedsięwzięcia, do których Spółka dwukrotnie, tj. pismami z dnia 8 listopada 2011 r. i 17 kwietnia 2012 r. ustosunkowywała się na wezwanie organu. W dniu 14 maja 2012 r. Stowarzyszenie "[...]" złożyło wniosek o wstrzymanie się organu z wydaniem decyzji, do dnia rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosku o wyłączenie organu od rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w dniu [...] czerwca 2012 r. Od dnia 9 maja 2012 r. do dnia 6 lipca 2012 r. trwała korespondencja organu z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w O., dotycząca zaopiniowania raportu wraz z uzupełnieniami przesłanymi przez inwestora. W dniu 9 lipca 2012 r. organ przesłał zainteresowanym członkom społeczeństwa odpowiedź Spółki na wniesione uwagi. Następnie, w dniu [...] lipca 2012 r. organ wydał decyzję Nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Na skutek odwołania, wniesionego przez jedno ze stowarzyszeń, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta O. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na to rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a do dnia wniesienia skargi, nie zapadło prawomocne rozstrzygnięcie sądu administracyjnego. W ocenie skarżącej Spółki organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości, które mają rażący charakter, bowiem od wydania kasatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., organ nie podjął jakichkolwiek czynności w niniejszej sprawie, mimo że powinna ona podlegać niezwłocznemu wykonaniu. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że strony skorzystały z prawa zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego, ponieważ skarga nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego, co oznacza, że jej wniesienie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola decyzji ostatecznej, wydanej przez organ II instancji nie wstrzymuje zatem jej wykonalności. Tym samym jeżeli jest to decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia (jak w niniejszej sprawie) - organ administracji powinien niezwłocznie przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy, chyba że wykonanie decyzji zostanie wstrzymane przez Sąd (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Zresztą możliwość wstrzymania decyzji kasacyjnej wydanej przez organ II instancji jest przedmiotem szerokiej krytyki w orzecznictwie i literaturze przedmiotu. W ocenie skarżącej już sam wskazany wyżej, niezwykle długi okres nieuzasadnionej przerwy w załatwieniu sprawy stanowi wystarczającą podstawę do twierdzenia, że Prezydent Miasta O. dopuścił się bezczynności, która ma charakter rażącego naruszenia prawa. Dodatkowo przy załatwianiu niniejszej sprawy organ pozostawał w nieusprawiedliwiony sposób bezczynny także w innych okresach, np.: dopiero w miesiąc po złożeniu wniosku wezwał Spółkę do uzupełnienia jego braków; po prawie dwóch miesiącach od wydania opinii przez organy współdziałające wydał postanowienie, stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia; decyzję wydał dopiero w lipcu 2012 r., podczas gdy mógł to uczynić z początkiem marca 2012 r. Jeśli chodzi o ten ostatni okres - podejmowane w nim czynności nie zmierzały do wydania rozstrzygnięcia (ponowna opinia PPIS w O. nie była wymagana, oczekiwanie na rozstrzygnięcie SKO w W. w sprawie wyłączenia, organu nie było uzasadnione, podobnie jak ciągłe prowadzenie postępowania z udziałem społeczeństwa, którego czas działania w sprawie zakończył się w dniu 6 października 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że od chwili przekazania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. akt przedmiotowej sprawy wraz z odwołaniami, wniesionymi od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], t.j. od dnia [...] sierpnia 2012 r., nie posiada akt przedmiotowej sprawy, które nie zostały zwrócone organowi przez SKO w W., po wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponadto organ wywodził, że w dniu 20 grudnia 2013 r. Spółka [...] Sp. z o.o. (obecnie [...] Sp. z o. o.) złożyła do Prezydenta Miasta O. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla podobnego przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie Zakładu Zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne w O." na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], oraz dz. nr [...] obr. [...] w O.. Przedsięwzięcie to szczegółami technicznymi różni się od inwestycji, dla której wydana była decyzja Prezydenta Miasta O. Nr [...], z dnia [...] lipca 2012 r., jednak zasadniczo jest to inwestycja o takim samym charakterze. Nowy wniosek złożony przez spółkę został potraktowany przez organ jako zmiana planów inwestycyjnych wnioskodawcy, w szczególności, że w trakcie postępowania prowadzonego na wniosek z dnia 20 grudnia 2013 r. Spółka nie wnosiła o rozstrzygnięcie poprzedniej sprawy, w ramach której wydana została decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...]. W opinii organu nie byłoby w ogóle możliwe jednoczesne procedowanie obu postępowań, dotyczących dwóch podobnych przedsięwzięć planowanych na tym samym terenie. Wnioskodawca, po niekorzystnym dla siebie rozstrzygnięciu przez postępowania wszczętego na wniosek z dnia 20 grudnia 2013 r. (odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań - decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r.), w dniu 20 lutego 2017 r. złożył pismo z wnioskiem o niezwłoczne podjęcie czynności proceduralnych zmierzających do wydania rozstrzygnięcia we wcześniejszym postępowaniu, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych, niż niebezpieczne. W związku z powyższym organ wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia 28 marca 2017 r. o informację, na jakim etapie znajduje się sprawa rozpatrzenia odwołań od decyzji [...] oraz o zwrot akt przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na powyższe SKO w W. udzieliło informacji, że akta przedmiotowej sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Rozwinięcie zasad orzekanie w tego typu sprawach stanowią postanowienia przepisu art. 149 P.p.s.a. Okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne między stronami. Badana zgodnie z powyższymi przepisami skarga jawiła się jako niezasadna. Należy ponadto wskazać, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 189/17, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. na przewlekłość Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych, częściowo uwzględnił skargę stwierdzając, że Prezydent Miasta O. dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku i zobowiązał Prezydenta Miasta O. do wydania decyzji w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zauważyć przy tym należy, że w toku postępowania administracyjnego jedną z podstawowych zasad jest szybkość postępowania administracyjnego wyrażona w art.12 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) w dalszej części powoływanej jako "k.p.a.". Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jeśli zaś chodzi o "przewlekłość postępowania", to do dnia 1 czerwca 2017 r. przepisy prawa nie definiowały wprost na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 37 § 1 k.p.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. W orzecznictwie przyjmowano więc, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Organ prowadzi tym samym postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy znaczenia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 października 2012 r. sygn. II OSK 1956/12 – Lex nr 1233717, 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 – Lex nr 1369030, 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2361/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 55/14 – Lex nr 1554147 i 18 marca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 204/13 – Lex nr 1466033, Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1003/13, Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Go 56/14 – Lex nr 1520247, Gliwicach z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 23/14 –Lex nr 1476619). Podkreślić należy, że w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 34/13, (Lex nr 1296088), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Próbę zdefiniowania powyższego pojęcia podjęto także w doktrynie prawa administracyjnego, wskazując że przewlekłe prowadzenie postępowania zachodzi zarówno w przypadku podejmowania przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywania czynności pozornych, jak i w przypadku powstrzymywania się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia. Jednocześnie z punktu widzenia natężenia czynności podejmowanych przez organ administracyjny wyróżniono trzy postacie przewlekłego prowadzenia postępowania: statyczną (pasywną), dynamiczną (aktywną) i mieszaną, przyjmując, że pierwsza z nich polega na tym, że po wszczęciu postępowania organ nie podejmuje żadnych czynności i wówczas przewlekłość postępowania jest następstwem bezczynności organu. Druga zaś wyraża się w nadczynności organu, który w toku postępowania podejmuje czynności zbędne, czyli takie, które nie przybliżają postępowania do jego zakończenia przez wydanie decyzji w sprawie (np. organ żąda od strony przedłożenia dokumentów, które są zbędne do rozstrzygnięcia sprawy). A ostatnia z wyróżnionych postaci przewlekłego prowadzenia postępowania łączy w sobie przejawy obu wcześniej wymienionych postaci z różnym ich natężeniem, a mianowicie przez jakiś czas organ prowadzący postępowanie jest nadaktywny w podejmowaniu czynności procesowych wymaganych potrzebami sprawy, po czym pogrąża się w bezczynności, lub na odwrót (zob. szerzej W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 114-115, a także P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 73-75). Powyższe poglądy podzielił WSA w Łodzi w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 216/17, CBOSA. Dodać przy tym należy, że na gruncie aktualnie znowelizowanego art. 37 § 1 k.p.a., w drodze powołanej wyżej ustawy zmieniającej k.p.a., ustawodawca zdefiniował przewlekłość postępowania jako sytuację, w której "postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość)", a bezczynność jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie podejmowane przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego czynności, tj. uzgodnienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. dnia 9 lutego 2012 r. warunków realizacji przedsięwzięcia, analiza uwag członków społeczeństwa, dotyczące realizacji planowanego przedsięwzięcia, obwieszczenie o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w dniu 15 lutego 2012 r., prowadzenie od 9 maja 2012 r. do dnia 6 lipca 2012 r. korespondencji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w O., dotyczącej zaopiniowania raportu wraz z uzupełnieniami przesłanymi przez inwestora. Następnie, w dniu [...] lipca 2012 r. organ wydał decyzję Nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Na skutek odwołania, wniesionego przez jedno ze stowarzyszeń, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta O. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przywołane czynności były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Jak wyżej wskazano, z punktu widzenia natężenia czynności podejmowanych przez organ administracyjny, wyróżniono trzy postacie przewlekłego prowadzenia postępowania: statyczną (pasywną), dynamiczną (aktywną) i mieszaną, przyjmując, że pierwsza z nich polega na tym, że po wszczęciu postępowania organ nie podejmuje żadnych czynności i wówczas przewlekłość postępowania jest następstwem bezczynności organu. Zatem, nie można przyjąć, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż opisane wyżej, podejmowane czynności, związane były z merytorycznym rozpatrywaniem sprawy. W tej sytuacji Sąd w składzie orzekającym uznał, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności. Jednocześnie, odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej przez organ w odpowiedzi na skargę, Sąd zwraca uwagę na konieczność takiego zapewnienia prowadzenia obiegu dokumentacji, który umożliwi niezwłoczne podejmowanie czynności po powzięciu informacji, ze organ nadrzędny uznał za właściwe przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przy obecnym wyposażeniu technicznym nie będzie to nastręczało specjalnych trudności i należy do sprawnej organizacji pracy organu. Sąd przychyla się zatem do tezy sformułowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2014 r. I OSK 337/14, dostępnego w LEX nr 1583298, że do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 35 § 5 k.p.a. nie należy zaliczyć brak akt sprawy, które zostały przekazane do sądu administracyjnego. Co prawda odmienny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 337/14 (zam. zb. Lex nr 1583298), niemniej jednak przy ocenie cech bezczynności organu nie można pomijać tego pierwszego stanowiska. Uwzględniając jednak fakt, że wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 188/17, stwierdzona została przewlekłość organu, a organ został już zobowiązany do wydania aktu kończącego postępowanie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.