IV SAB/Wa 189/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K., W. B., E. D. i L. D. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie podjęcia uchwały o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. B. K., W. B., E. D. i L. D. w dniu 24 września 2010 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazali, że Prezydent W. nie rozpoznał wniosku z dnia [...] sierpnia 2009 r. mieszkańców osiedla domków jednorodzinnych S. o podjęcie uchwały, w trybie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawie doprowadzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania W. z 2006 r. do zgodności z prawem w zakresie uwag nr [...] złożonych przez mieszkańców do wyłożonego projektu studium dotyczących terenu położonego przy ul. [...], w oparciu o wadliwą podstawę prawną trzech uchwał Rady W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, a więc między innymi wyjaśnia czy wniesiona została w sprawie z zakresu administracji publicznej i czy należy do katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.). Stosownie do powyższego sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.) oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Należy jeszcze raz podkreślić, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy dotyczy aktów wymienionych w pkt 1- 4a powołanego art. 3 § 2. Tymczasem, jak wynika z treści skargi, intencją skarżących było zaskarżenie bezczynności organu wykonawczego gminy, czyli prezydenta miasta w przedmiocie podjęcia uchwały o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 powołanej ustawy). Prezydent miasta sporządza projekt studium, który następnie przedstawia radzie gminy do uchwalenia (art. 11 ust. 4 i 12). Studium zatem uchwala rada gminy, co wynika wprost z brzmienia art. 12 ust. 1 ustawy. Analiza przywołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ wykonawczy gminy jakim jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium, a działalność tego organu ogranicza się do sporządzenia jedynie projektu studium, który ostatecznie jest uchwalany przez radę gminy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skoro Prezydent W. nie jest przez prawo zobowiązany do podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatem nie można mówić o bezczynności organu w tym zakresie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, a sąd odrzuca skargę postanowieniem (art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.