IV SAB/Wa 197/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zasądzić od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącego T. R. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. R. reprezentowany przez adw. W. Z. pismem dnia [...] października 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...]. W skardze tej zawarty był m. in. wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister poinformował, iż w dniu [...] grudnia 2010 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. i jednocześnie podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał żądanego rozstrzygnięcia lub nie podjął czynności. Orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, LEX Nr 478295). Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 -4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), przewidziane dla załatwiania spraw. Jak wynika z akt sprawy, organ po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, rozpatrzył wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. i w dniu [...] grudnia 2010 r. wydał rozstrzygnięcie, w stosunku do którego pozostawał w bezczynności. Ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. została bowiem wydana po upływie terminu określonego w piśmie z dnia [...] października 2010 r. w którym organ - na podstawie art. 36 oraz 35 § 3 k.p.a. - zawiadomił strony postępowania o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia [...] listopada 2010 r. W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W punkcie 2 orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.