IV SAB/Wa 199/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. K. na bezczynność Starosty M. postanawia: ustanowić w niniejszej sprawie dla B. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wa 199/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. K. na bezczynność Starosty M. z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia. Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczono skarżącej 27 czerwca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 103 akt sprawy). W dniu 19 lipca 2011 r. strona zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 19 lipca 2011 r. wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Jej majątek stanowią dom o powierzchni 126 m2, stodoła oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,52 ha. B. K. nie ma innych nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów. Jedynymi źródłami dochodu dwuosobowej rodziny są świadczenia emerytalne: skarżącej w wysokości 1.100 zł brutto miesięcznie oraz jej męża w wysokości 973 zł brutto miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się także na dokumenty źródłowe i oświadczenia złożone do sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 1207/09, w której uwzględniono jej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podała, że informacja zawarte w tych dokumentach pozostają aktualne. Wynika z nich, że: 1. posiadane przez skarżącą nieruchomości budynkowe są stare. W związku z tym, co pewien czas wymagają ponoszenia dodatkowych nakładów. Ponieważ środki uzyskiwane ze świadczeń emerytalnych nie są wystarczające na pokrycie tych wydatków, skarżąca zmuszona jest do korzystania z pożyczek bankowych; 2. miesięczna wysokość ponoszonych przez skarżącą i jej męża wydatków na utrzymanie domu, spłatę kredytu i zapłatę podatków, których wysokość strona wykazała, wynosi około 310 zł; 3. ponadto skarżąca ponosi inne wydatki, których wysokości nie podała, jak koszty zakupu leków, czy opału, a także koszty zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dochód osiągany w dwuosobowym gospodarstwie domowym B. K. wynosi 2.073 zł brutto miesięcznie. Wykazane przez skarżącą, średnie miesięczne wydatki, ponoszone na utrzymanie domu, spłatę kredytu i zapłatę podatków wynoszą około 310 zł. Należy uwzględnić, że poza wymienionymi skarżąca ponosi również inne wydatki, których wysokości nie podała, jak koszty zakupu leków, czy opału, a także koszty zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie. Uwzględniając wykazaną przez skarżącą kwotę miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym oraz aktualny poziom cen innych podstawowych dóbr, jak chociażby wyżywienie i ubranie, należy stwierdzić, że dochód na wskazanym wyżej poziomie nie pozwala B. K. na poczynienie niezbędnych oszczędności bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i męża. W tej sytuacji, nie posiadając ani oszczędności, ani wartościowych przedmiotów, które można by spieniężyć w celu pozyskania dodatkowych środków, skarżąca nie może ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Należy więc stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.