IV SAB/Wa 202/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "S" S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy 1. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Burmistrza M. do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego oraz usługowego na działce oznaczonej nr [...] położonej w miejscowości M.; 2. stwierdza, że Burmistrz M. wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] września 2014 r. nr [...] pozostawał w bezczynności ; 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Burmistrzowi M. grzywnę w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 5. zasądza od Burmistrza M. na rzecz skarżącej "S." S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. "S." S.A. z siedzibą w W. wniosła za pośrednictwem Burmistrza Miasta M. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza Miasta M. W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że od października 2010 r. bezskutecznie stara się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśniła, iż wnioskiem z dnia 6 października 2010 r., złożonym w dniu 7 października 2010 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w M. Do dnia wniesienia skargi nie została przez organ wydana decyzja zgodna z prawem. Postępowanie z winy organu, w tym wskutek wydawania decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa, trwa od 2010 r., tj. prawie 4 lata. Sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. z tytułu dwóch zażaleń na niezałatwienie sprawy w terminie oraz z tytułu dwóch decyzji wydanych w sprawie – z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], gdzie pierwsza z decyzji jako wadliwa została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., a drugą choć utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 978/13. Skarżąca wskazała, że zarówno pierwsza decyzja organu z 2011 r., jak i kolejna z 2012 r., zostały wydane po upływie terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. Nawet uwzględniając okres 5 miesięcy zawieszenia postępowania na wniosek skarżącej Spółki, po jego podjęciu strona oczekiwała na załatwienie sprawy aż 3 miesiące. Tym samym, działanie organu od początku postępowania narusza art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. Ponadto, działania podejmowane przez organ do grudnia 2012 r. w postaci wydawanych decyzji były obarczone wadliwością wskutek rażących błędów organu, stanowiących oczywiste naruszenie przepisów prawa przez ich dowolne stosowanie lub przez wydanie decyzji bez uzgodnień z innymi, właściwymi w sprawie organami. Skarżąca podała, że akta sprawy po wydanym w dniu 1 sierpnia 2013 r. wyroku zostały zwrócone do organu przez Sąd w dniu 25 października 2013 r. Od tej daty sprawa nie została załatwiona w żadnym z terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Strona otrzymała od października 2013 r. tylko jedno powiadomienie o planowanym wydaniu decyzji do dnia [...] marca 2014 r., wysłane dopiero w lutym 2014 r. W związku z brakiem działania organu, w maju 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2014 r. został wyznaczony organowi termin na załatwienie sprawy do dnia 4 lipca 2014 r. Termin nie został przez organ dotrzymany. Skarżący nie został powiadomiony o przyczynach niezachowania terminu oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, czym organ naruszył art. 36 § 1 k.p.a. Ponieważ do dnia wniesienia skargi organ nie wydał stosownego aktu administracyjnego, naruszył art. 35 § 3 k.p.a. określający maksymalny termin załatwienia sprawy oraz art. 37 § 2 k.p.a. w zakresie obowiązku załatwienia sprawy w terminie wskazanym przez organ wyższego stopnia, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą w art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta M. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżąca zwróciła się o wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz M. wyjaśnił, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy wyniknęło z potrzeby przygotowania projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, która uwzględniałaby obowiązujące przepisy w tym zakresie, w szczególności przepisy wykonawcze do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Organ podał, że po otrzymaniu z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. akt sprawy wraz z wyrokiem WSA w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 978/13, przesłał do urbanisty wniosek skarżącej Spółki wraz z aktami sprawy w celu przygotowania projektu decyzji. Po zapoznaniu się z otrzymanym projektem decyzji stwierdzono, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga uzupełnienia i szczegółowej weryfikacji zarówno w części tekstowej, jak i graficznej. Z tego względu wniosek z projektem decyzji przesłano do urbanisty, celem ponownego rozpatrzenia oraz dokonania korekty. Po otrzymaniu uzupełnionego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wystąpiono z wnioskiem do właściwych organów o jego uzgodnienie. Do dnia 29 sierpnia 2014 r. otrzymano wymagane przepisami ustawy uzgodnienia projektu decyzji. O zebraniu materiałów niezbędnych do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie budynku handlowego oraz budynku usługowego na nieruchomości o nr ewid. [...], obręb M., zawiadomiono strony postępowania pismem z dnia 5 września 2014 r. Po upływie terminu wyznaczonego stronom do zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w dniu [...] września 2014 r. Burmistrz M. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Organ wyjaśnił, że przedłużenie terminu do wydania decyzji wynikało m.in. z napływu dużej ilości spraw wymagających przeprowadzenia postępowania administracyjnego, jak również z potrzeby prowadzenia równolegle pilnych spraw bieżących. W nadesłanym w toku postępowania sądowego piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o umorzenie postępowania sądowego w części dotyczącej zobowiązania Burmistrza M. do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz o stwierdzenie, że Burmistrz pozostawał w bezczynności i prowadzenie postępowania przez Burmistrza M. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do argumentacji organu pełnomocnik skarżącej stwierdził, że projekt decyzji o warunkach zabudowy organ otrzymał od urbanisty w dniu 19 grudnia 2013 r., po czym w dniu 27 lutego 2014 r. skierował pismo nakazujące ponowne sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zapoznanie się z otrzymanym projektem decyzji zajęło organowi ponad 2 miesiące. Firma Projektowo-Usługowa po ponownym otrzymaniu akt była w posiadaniu dokumentacji ponad 5 miesięcy. W tym czasie organ nie skierował do niej żadnego ponaglenia, ani zapytania o stan sprawy. Ponadto, do uzgodnienia z właściwymi organami skierowano sprawę dopiero po wniesieniu skargi. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej Spółki, popierając skargę oświadczył, że podtrzymuje wnioski zawarte w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r. Wyjaśnił, że wnosi o stwierdzenie, że Burmistrz pozostawał w bezczynności, co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto podtrzymał zawarty w skardze wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz oświadczył, że skarga dotyczy bezczynności Burmistrza M., nie zaś przewlekłości postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1 – 4a tego artykułu. W myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej takim środkiem jest zażalenie w trybie art. 37 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarżąca Spółka przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełniła wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Skarżąca wniosła bowiem pismem z dnia [...] maja 2014 r. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w związku z nieterminowym załatwieniem sprawy. Kolegium postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. uznając zażalenie za zasadne wyznaczyło Burmistrzowi Miasta M. termin do załatwienia sprawy do dnia 4 lipca 2014 r. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi Burmistrz M. pozostawał w bezczynności. Na wstępie zauważyć należy, iż bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Przedmiotowa sprawa powinna być rozpoznana przez organ administracji w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Przepisy tej ustawy nie wskazują terminów załatwienia sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy skutkiem czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jeżeli organ nie stosuje się do owych standardów mamy do czynienia z nie załatwieniem sprawy w terminie, co jest równoznaczne z pozostawaniem przez organ w stanie bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do stwierdzenia, że Burmistrz M. prowadząc postępowanie na wniosek skarżącej Spółki z dnia 6 października 2010 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w M. uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że od dnia 25 października 2013 r. tj . od dnia otrzymania akt sprawy zwróconych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 978/13 uchylił decyzję SKO w O. z dnia [...] lutego 2013 r. i decyzję Burmistrza M. z dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia wniesienia skargi nie zakończył postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącej. Jak słusznie podniósł pełnomocnik skarżącej Spółki, organ projekt decyzji o warunkach zabudowy organ otrzymał od urbanisty w dniu 19 grudnia 2013 r., zaś dopiero w dniu 27 lutego 2014 r. skierował pismo nakazujące ponowne sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zatem czynność zapoznania się z otrzymanym projektem decyzji (i to kolejnym dotyczącym tej samej inwestycji) zajęło organowi ponad 2 miesiące. Natomiast Firma Projektowo-Usługowa po ponownym otrzymaniu akt była w posiadaniu dokumentacji ponad 5 miesięcy, zaś organ w tym okresie w ogóle nie interesował się sprawą. Nie mogą usprawiedliwiać niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. wskazane przez Burmistrza M. okoliczności, a mianowicie napływ dużej ilości spraw, jak również prowadzenie równolegle pilnych spraw bieżących z zakresu inwestycji. Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że słusznie także podniosła skarżąca, że organ nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 36 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że również organ nie załatwił sprawy w terminie dodatkowym do dnia 4 lipca 2014 r. wyznaczonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2014 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż do chwili wydania w dniu [...] września 2014 r. decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji Burmistrz M. pozostawał w stanie bezczynności. Wskazać należy, że badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W związku z tym, w realiach niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że z uwagi na wydanie przez organ w dniu [...] września 2014 r. decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla wymienionej inwestycji niemożliwym stało się zobowiązanie Burmistrza M. w trybie art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 6 października 2010 r. o ustalenie warunków zabudowy. Organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do dnia orzekania przez Sąd wydał akt, jakiego domagała się skarżąca, stąd brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji. Tym samym - pomimo pozostawania w zwłoce - organ przestał pozostawać w bezczynności, a postępowanie sądowe w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W sprawie zaistniała zatem przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia postępowania, wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiwsa 2009 Nr 4, poz. 63). Ostatnio powołany przepis stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu tego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą wyrokowania, prowadzące do umorzenia postępowania, nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a., który w aktualnym brzmieniu, ustalonym od dnia 17 maja 2011 r. przepisem art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173), zawiera w § 1 zdanie drugie, w którym mowa o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wynika z tego, że uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że użycie w art. 149 § 1 wyrazu "jednocześnie" oznacza, iż brak zobowiązania organu do wydania aktu, tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie wyklucza orzekania w przedmiocie rażącego charakteru bezczynności czy przewlekłości organu. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12, LEX nr 12269646 oraz postanowienia NSA: z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013 Nr 1, poz. 7; z 13 listopada 2012 r., I OSK 2626/12, LEX nr 1247155). Oceniając zatem stopień naruszenia prawa w świetle art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano już wcześniej choć Burmistrz M. podejmował działania mające na celu skompletowanie dokumentacji w sprawie, jednak w ocenie Sądu ich częstotliwość wskazuje na znaczną opieszałość organu. Sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu doszło bowiem do rażącego naruszenia wyrażonej w art. 12 i art. 35 k.p.a. zasady szybkości i wnikliwości postępowania. Prowadzenie postępowania przez Burmistrza M. było szczególnie naganne, gdyż jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji rozpoznawał sprawę po raz trzeci wskutek uchylenia poprzednich decyzji o warunkach zabudowy dot. wnioskowanej przez skarżącą Spółkę inwestycji, a mimo tego organ akceptował, ażeby podmiot opracowujący na jego zlecenie projekt decyzji, uzupełniał treść graficzną i tekstową analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez kilka miesięcy ( listopad – grudzień 2013 r. oraz luty – lipiec 2014 r.). W okresie tym Burmistrz M. nie podjął żadnych czynności mobilizujących firmę projektowo usługową opracowującą projekt decyzji. Natomiast ponad dwa miesiące ( 19 grudzień 2013 r. do 27 lutego 2014 r.) zajęło organowi zapoznanie się z przestawionym projektem decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że taki sposób prowadzenia sprawy wskazuje, że bezczynność organu ma charakter rażący w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Z tych samych przyczyn Sąd uwzględnił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. miarkując jedynie jej wysokość do kwoty 1.000,- zł. Orzeczona grzywna stanowi przede wszystkim sankcję za popełnione przez organ rażące naruszenie prawa, a jednocześnie ma charakter prewencyjny mający zapobiegać takim naruszeniom w przyszłości. Ustalając wysokość grzywny na tym poziomie Sąd miał również na względzie, iż na dzień wydania wyroku istniała już decyzja organu administracyjnego załatwiająca sprawę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.