IV SAB/Wa 205/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 2 maja 2016 r. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa polegającą na niedoręczeniu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Ministrów Biura Społeczno-Administracyjnego z dnia [...] sierpnia 1950 r. nr [...] i utrzymanego nią w mocy orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1950 r. nr [...] oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1950 r. nr [...] o wywłaszczeniu części nieruchomości położonych w [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] została skarżącemu wysłana na wskazany przez niego adres korespondencyjny: [...]. Zgodnie zaś z adnotacją poczynioną przez pocztę na kopercie zwróconej organowi, przesyłka ta zawierająca decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] była dwukrotnie awizowana: w dniu 10 października 2012 r. oraz w dniu 18 października 2012 r., a następnie w dniu 25 października 2012 r. została zwrócona do nadawcy. Doszło zatem do skutecznego jej doręczenia w trybie art. 44 § 4 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, albowiem doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, ani nie stwierdza uprawnienia lub obowiązku. W konsekwencji zatem niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność organu służy, w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, tj. gdy organ nie wydaje w terminie: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia, na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, czy też nie wydaje; a także nie podejmuje 4) innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Doręczenie decyzji, o której mowa w art. 109 kpa, nie jest żadną z form wyżej wymienionych. Jest to czynność materialno-techniczna polegająca na przekazaniu stronie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Jednakże nie fakt doręczenia czyni dany podmiot stroną postępowania, ten status wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w konkretnej sprawie. Skoro doręczenie decyzji nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niewykonywanie takiej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB 2/01, LEX nr 75530). Ministrowi nie można zatem postawić takiego zarzutu, czego domagał się skarżący. Podnoszone przez skarżącego zarzuty uznać należy co najwyżej jako skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Ministra, zatem przewidzianą w art. 227 kpa. Jednakże sprawy ujęte w dziale VIII kpa, w tym skargi z art. 227 kpa, nie podlegają rozpatrzeniu przez sąd administracyjny, w ich wyniku bowiem właściwy do rozpatrzenia skargi organ nie działa w formach przewidzianych w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.