IV SAB/Wa 208/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. i C. F. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę W. F. i C. F. (dalej: "skarżący") w dniu 16 września 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, polegającą na nierozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1975 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, m.in., że skarga jest obarczona brakiem formalnym. Przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący nie wezwali Ministra do usunięcia na ruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2013 r. skarżący zostali wezwani do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi na bezczynność, wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, tj. nadesłania odpisu (kopii) wezwania oraz dowodu nadania (złożenia) wezwania. W piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. skarżący poinformowali, że "wniosek pierwotny" złożyli 2009 r. Rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] spotkały się ze sprzeciwami skarżących w ramach procedury administracyjnej. Wystąpienia te, zdaniem skarżących, spełniają wymogi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wymogi te, według skarżących, spełnia także sama skarga z dnia 16 września 2013 r. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i pisma wniesione za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 11 i 19 listopada 2013 r. Z treści powołanych pism wynika żądanie strony do zachowania się przez organ administracji w określony sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i nie jest wyliczeniem wyczerpującym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "taki jak". Oznacza to, że jeżeli w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tym przepisie, skargę można wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a., na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skargi na bezczynność ministra, nie obowiązuje tryb wyczerpania zażalenia, o którym mowa w tym przepisie, jednak skargę do sądu administracyjnego powinno poprzedzać w tej sytuacji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. W rozpatrywanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji skarżący wezwani zostali do wykazania, że wyczerpali tryb, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że skarżący tej przesłanki nie wykazali. Za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogą być uznane bliżej nieokreślone pisma skarżących, na które powołują się w piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. a dotyczące "sprzeciwu skarżących w ramach procedury administracyjnej" wobec decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], którą odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1975 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 października 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1322/11), ją oddalił. W związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od powołanego wyroku WSA, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1399/13 uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zdaniem Sądu, pisma skarżących składane w trakcie ww. postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, nie mogą zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem niniejszej skargi na bezczynność organu. Podkreślić należy, że strona nie może dowolnie wskazywać na jakiekolwiek pismo skierowane do organu jako na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. To wezwanie powinno być wyraźne i obejmować precyzyjnie określone żądanie, skorelowane następnie z przedmiotem skargi na bezczynność. Podkreślić trzeba, że pismo zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, winno być złożone przed wniesieniem skargi na bezczynność, z oczywistych więc względów za pismo takie nie może zostać uznana sama skarga na bezczynność, jak również pisma złożone po wniesieniu skargi. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji