IV SAB/Wa 212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania pisma postanawia: odrzucić skargę. Z. S. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania pisma z 17 lutego 2015 r. zarzucającego nieprawidłowe wykonywanie obowiązków. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał m. in., że nie prowadził postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżona bezczynność nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność może więc dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Analizując kwestię dopuszczalności skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania pisma z 17 lutego 2015 r. zarzucającego nieprawidłowe wykonywanie obowiązków należy wskazać, że czynności tego organu zmierzające do zapewnienia porządku i bezpieczeństwa nie mieszczą się w katalogu aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Skardze Z. S. można przypisać co najwyżej charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a.", której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże prawidłowy pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII K.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 P.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność. Z powyższych względów skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.