IV SAB/Wa 213/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. P. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego B. P. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych oraz kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie obrotu wierzytelnościami otrzymanymi od Skarbu Państwa. Po wydaniu ww. postanowienia skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym ustanowienia radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Pismem z dnia 23 stycznia 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła radcę prawnego B. P. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. W piśmie z dnia 25 lutego 2014 r. wyznaczony w sprawie radca prawny poinformował, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r. Oświadczył jednocześnie, że o powyższym fakcie poinformował skarżącego w dniu 17 lutego 2014 r., przesyłając mu odpis sporządzonej opinii. Pełnomocnik złożył dodatkowo oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały przez skarżącego pokryte w całości ani w części. Rozpoznając wniosek należy zważyć, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.