IV SAB/Wa 213/17

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. C., G. W., Z.C., B. K., S. Z., B. B., K. B., P. W., K. R., L. M., H. P., H. G. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 15 grudnia 2016 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2009r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę H. P. Z. C., G. W., Z. C., B. K., S. Z., B. B., K. B., P. W., K. R., L. M., H. P., H. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpatrzeniu wskazanego w sentencji wniosku. Zarządzeniem z dnia 7 września 2017 r. (k. 61) skarżący H. P. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi przez nadesłanie odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, a także dowodu nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Odpis zarządzenia z dnia 7 września 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 2 października 2017 r. (potwierdzenie odbioru k. 84), zaś zakreślony siedmiodniowy termin do przedłożenia odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. upłynął bezskutecznie w dniu 9 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935) art. 52 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017; poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. otrzymał brzmienie: skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 1 czerwca 2017 r. stosuje się przepisy ustawy, w brzmieniu dotychczasowym. Z uwagi na wniesienie skargi w dniu 26 kwietnia 2017 r. w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 j.t.) – dalej k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017r. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 grudnia 2016 roku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...]października 2009r. nr [...] skarżący H. P. nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż nie wniósł do ww. organu administracji publicznej wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niezłożenie takiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z odpowiednim wyprzedzeniem ewentualnego wniesienia skargi, a więc z co najmniej trzydziestodniowym wyprzedzeniem, wynikającym z terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, zakreślonych w art. 35 k.p.a., stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak, Lex nr 33884), albowiem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który nie podejmuje działań w toku postępowania administracyjnego i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony. Z treści odpowiedzi na skargę jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu administracji publicznej skarżący nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący pomimo wezwania go do przedłożenia odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zarządzeniem z dnia 7 września 2017 r., nie złożył w zakreślonym siedmiodniowym terminie stosownego odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.