IV SAB/Wa 214/09

PostanowienieWSA w Warszawie2010-01-29

Skład orzekający: Sędzia WSA Łukasz Krzycki

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej może zostać wniesiona do sądu administracyjnego bez wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności zażalenia do organu wyższego stopnia?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wyczerpała wcześniej środków zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, takich jak zażalenie do organu wyższego stopnia. Nieskorzystanie z tych środków powoduje, że skarga jest wniesiona przedwcześnie.
Stan faktyczny
Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia. Sąd wezwał skarżącą do wskazania, czy wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podniosła, że procedura z art. 37 § 1 kpa nie ma zastosowania i poruszyła kwestię odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie art. 417 kc.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 listopada 2009 r. zatytułowanym zażalenie na bezczynność organu administracji samorządowej B. K. wniosła za pośrednictwem Wójta Gminy R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stacji bazowej telefonii komórkowej GSM [...] "R." w miejscowości R. (działka ew. nr [...]) gm. R. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą przysługującego jej na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" środka zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2009 r. wezwano skarżącą do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W odpowiedzi w piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2010 r. skarżąca wskazała, iż zastosowanie procedury wskazanej w art. 37 § 1 kpa przez nią nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto podniosła, iż Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody będące następstwem działania lub zaniechania organów administracji, szczegółowo analizując odpowiedzialność w trybie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej "kc". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W przedmiotowej sprawie skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wskazać należy, iż organem wyższego stopnia nad Wójtem Gminy R. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Skarżący winien więc przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, czyli wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Skutkiem niewyczerpania wskazanego trybu jest niedopuszczalność skargi i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa Sąd skargę na bezczynność odrzucił. Na koniec należy wskazać skarżącej, iż od dnia 1 września 2004 r. kwestia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej należy do właściwości sądów powszechnych, gdyż objęte przepisem 417 kc roszczenie odszkodowawcze stanowi sprawę cywilną, a do rozpoznawania spraw cywilnych stosownie do art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) - powołane są sądy powszechne.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło