IV SAB/Wa 214/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpoznania odwołania B. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...]; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej B. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. B. K. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu"), za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej "Ministra") w przedmiocie rozpoznania odwołania szeregu stron, w tym skarżącej od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. II. Stan sprawy, której dotyczy wniesiona skarga, przedstawia się w sposób następujący: 1. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku K. S. z dnia [...] sierpnia 1994 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1975 r. nr [...] (dalej "decyzji wywłaszczeniowej"), orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...], nie posiadającej urządzonej księgi wieczystej, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 1424 m2, stanowiącej własność B. J., H. B., M. i M. W. oraz nieustalonych spadkobierców po M. K., Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. 2. Pismem z dnia 22 lipca 2013 r. skarżąca oraz 13 innych osób wniosła do ówczesnego Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (poprzednika Ministra Infrastruktury i Rozwoju), za pośrednictwem Wojewody, odwołanie od decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. Odwołanie to wpłynęło do Ministra Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu [...] sierpnia 2013 r. 3. Pismem z dnia 9 stycznia 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 13 stycznia 2015 r. odwołujący się wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nierozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r. Wezwanie to zostało ponowione pismem z dnia 30 marca 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 2 kwietnia 2015 r. 4. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r., które wpłynęło Ministra w dniu 7 kwietnia 2015 r. skarżący wnieśli do Sądu (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r. 5. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymując tę decyzję w mocy. III. W odpowiedzi na skargę udzielonej w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r. Minister wniósł o umorzenie postępowania sądowego, powołując się na fakt wydania decyzji odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz podnosząc, że sprawa będąca przedmiotem odwołania odznaczała się dużym stopniem skomplikowania oraz wymagała rozpatrzenia obszernego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a wojewódzki sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Działając na podstawie powołanego wyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Minister rozpoznał bowiem odwołanie skarżącej oraz innych osób od decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r., wywołując tym samym bezprzedmiotowość wniesionej skargi w zakresie nałożenia na organ obowiązków, o których mowa w art.149 § 1 p.p.s.a . Wydanie przez organ, po wniesieniu skargi na bezczynność, dochodzonej przez stronę decyzji, nie zwalnia Sądu od oceny, czy do daty wydania tej decyzji bezczynność organu miała miejsce, a jeśli tak to czy wystąpiła z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w zdaniu drugim ww. art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że bezczynność Ministra w rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody ewidentnie zaistniała, albowiem rozpoznanie to nastąpiło dopiero po upływie 20 miesięcy od dnia wpłynięcia do organu akt sprawy, a zatem z niebudzącym wątpliwości znacznym przekroczeniem terminów załatwienia spraw administracyjnych, przewidzianych w art.35 k.p.a. Zarówno długotrwałość tej bezczynności, jak też niewykazanie przez organ przekonujących przesłanek, mogących usprawiedliwiać taki przebieg postępowania odwoławczego, obliguje Sąd do uznania, że bezczynność organu wystąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Z tej przyczyny Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości wskazanej w pkt 3 wyroku. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i 2, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.