IV SAB/Wa 215/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie załatwienia skarg dotyczących nieprawidłowości w eksploatacji składowiska odpadów postanawia odrzucić skargę. B. B., pismem z dnia 28 października 2010 r., sprecyzowanym pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie załatwienia skarg dotyczących nieprawidłowości w eksploatacji składowiska odpadów komunalnych w miejscowości G. Skarżący, powołując się na art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, zarzucił organowi administracji, że jest bezczynny w kwestiach egzekwowania ustawy Prawo ochrony środowiska, oraz że nie wszczyna z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zaniedbań, braków i łamania prawa w trakcie eksploatacji wskazanego składowiska. Podniósł, że z odpowiedzi na jego skargi nie wynika nic, co potwierdzałoby podjęcie działań dyscyplinujących zarządzającego składowiskiem lub Wójta Gminy K. Wskazał, że nie dokonano czynności, mających na celu weryfikację legalności wydanego w sprawie składowiska pozwolenia na budowę oraz decyzji zezwalającej na jego eksploatację. Uznał, że w piśmie z dnia 29 lipca 2010 r. znak: [...] (skarżący podaje datę pisma: 19 lipca 2010 r.), stanowiącym odpowiedź na jego skargę, Główny Inspektor Ochrony Środowiska mija się z rzeczywistym stanem rzeczy. W ocenie skarżącego lokalizacja rzeczonego składowiska odpadów jest niezgodna z Prawem budowlanym. W konsekwencji, niezgodnie z prawem mogły być wydane również decyzje zezwalające na eksploatację składowiska. Organ administracji wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z akt administracyjnych wynika, że żądania skarżącego kierowane do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, składane są w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących postępowanie w sprawie skarg i wniosków. Pismem z dnia 7 maja 2010 r., na podstawie art. 227 k.p.a., B. B. złożył do organu administracji skargę na: 1. bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. i nieegzekwowanie od Wójta Gminy K. należytego składowania odpadów stałych w G., 2. akceptowanie przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska nielegalnego pozbywania się wód popłucznych ze składowiska w G., 3. brak działań dyscyplinujących ze strony Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w G., w stosunku do Wójta Gminy K. Organ administracji udzielił skarżącemu odpowiedzi na skargę pismem z dnia 29 lipca 2010 r. ([...]). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. B., kwestionując odpowiedź Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na skargę z dnia 7 maja 2010 r., zarzuca organowi bezczynność w podjęciu działań dyscyplinujących zarządzającego składowiskiem odpadów lub Wójta Gminy K. oraz w "sprawdzeniu" legalności pozwolenia na budowę i decyzji zezwalających na eksploatację składowiska odpadów. W wezwaniu z dnia 28 grudnia 2010 r. poinformowano B. B. o tym, jaki jest zakres kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne oraz o tym, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpatrywania skarg składanych na podstawie art. 227 i nast. k.p.a. i wniosków składanych na podstawie art. 241 i nast. k.p.a. Mimo to, skarżący w piśmie z dnia 10 stycznia 2011 r. jednoznacznie wskazał, że powołane wyżej zarzuty wnosi w myśl art. 227 k.p.a. Potwierdził zatem, że skarży zaniechanie organu administracji w zakresie podjęcia działań w trybie przepisów działu VIII k.p.a., regulujących tryb wnoszenia i rozpatrywania skarg na działalność organów administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w obecnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611). Zatem, ponieważ w postępowaniu, w którym skarżący żądał od organu administracji podjęcia działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości w eksploatacji składowiska odpadów, Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie jest zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, skarga na bezczynność podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.