IV SAB/Wa 216/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie udzieleniu odpowiedzi na złożone żądanie 1. zobowiązuje do wydania orzeczenia w formie przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia [...] listopada 2014 r.; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. z siedzibą w W. pismem z dnia [...] marca 2015r. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie rozpoznania żądania S. z dnia [...] listopada 2014r. dot. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia z urzędu nieważności ostatecznej decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2012r. (sygn,. [...]) udzielającej pozwolenia wodno-prawnego na wspólne korzystanie z wód rzeki Wisły na odcinku od km 618+000 do km 678+000 szlaku żeglugowego -przez zakład główny - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie i E. Spółkę z o.o. w S. W skardze S. wniosło o orzeczenie bezczynności Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz zobowiązanie organu do udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi na żądanie tej organizacji wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Kujawsko- Pomorskiego z dnia [...] lutego 2012r. w sposób przewidziany w k.p.a. od uprawomocnienia się wyroku, jaki będzie wydany w sprawie niniejszej skargi i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca organizacja podniosła, że treść złożonego wniosku z dnia [...] listopada 2014r. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z całą pewnością nie kwalifikuje go do niestosowania wobec niego procedury przewidzianej w k.p.a. - o czym zdaniem skarżącej świadczy wprost art 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej, sprawy podlegające procedurze k.p.a. załatwia się wyłącznie poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej lub postanowienia, na które może przysługiwać zażalenie w przypadkach o których mowa w art. 141 § 1 k.p.a. Tymczasem wskazany w skardze organ, do którego skarżąca skierowała pismem z dnia [...] listopada 2014r. żądanie wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2012r. (sygn. [...])- pomimo, że skierował do skarżącej 2 pisma wyjaśniające - to jednak nie załatwił omawianego wniosku zgodnie z procedurą przewidzianą w k.p.a. oraz w terminie o którym mowa w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. oraz nie poinformował skarżącej w trybie art. 36 k.p.a. o nowym terminie załatwienia sprawy oraz o przyczynach niezałatwienia jej w terminie określonym w k.p.a. Tym samym, zdaniem skarżącej, organ pozostaje w bezczynności. Odpowiadając na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie wskazując, że w odpowiedzi na żądanie organizacji z dnia [...] listopada 2014r. organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2015r. znak: [...], informując iż przepis art. 127 ustawy prawo wodne stanowi lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. regulujących kwestię inicjowania postępowania administracyjnego i udziału w nim. Zgodnie z ust. 8 wskazanego artykułu, w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się przepisu art. 31 k.p.a., a zatem nie jest możliwe aby organ w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, wydał na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu, czy też o odmowie wszczęcia postępowaniu z urzędu bądź odmowie dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu. Ze względu na powyższe zdaniem organu nie pozostaje on w bezczynności, bowiem odpowiedz na żądanie organizacji została udzielona pismem z dnia [...] stycznia 2015r. jak również pismem z dnia [...] marca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu stosownego orzeczenia. W niniejszej sprawie kluczowym dla ustalenia czy mamy do czynienia z bezczynnością jest ustalenie czy organ rozpoznając żądanie S. winien był wydać akt administracyjny, jak twierdzi skarżąca, czy też może jedynie udzielić informacji skarżącej pismem, co wynika z odpowiedzi na skargę organu. Rozważając tę kwestię sąd uznał, że rację ma skarżąca, bowiem złożone przez nią żądanie winno być załatwione stosownym aktem administracyjnym, lecz nie rozstrzygnięciem w trybie art. 31 par. 2 k.p.a., gdyż tu stoi na przeszkodzie - jak słusznie wskazuje w piśmie z dnia 29 stycznia 2015r. i z dnia 6 marca 2015r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - przepis art. 127 ust. 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (jt.Dz. U z 2012r. poz. 145 z późn. zm. - dalej Prawo wodne) stanowiący, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się art. 31 k.p.a. Należy bowiem w tym zakresie uwzględnić, że skarżąca organizacja żąda podjęcia z urzędu przez organ postępowania i dopuszczenia do postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27 lutego 2012r. znak: ŚG-IV.ab.7322.93.2011. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wspólne szczególne korzystanie z wód rzeki Wisły na odcinku od km 618+000 do km 678+000 przez zakład główny tj. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie i E. sp. o.o. w S. Tak wiec przedmiotem rozważań organu byłaby decyzja dot. pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym wskazany wyżej przepis art. 127 ust. 8 Prawa wodnego, jak najbardziej miałby zastosowanie w sprawie. Ponieważ przepis ten wyklucza stosowanie przepisu art. 31 k.p.a. a przez to w istocie udział organizacji społecznych w postępowaniach dot. pozwolenia wodnoprawnego, to tym samym słusznie wskazał organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 i [...] marca 2015r. oraz w odpowiedzi na skargę, że art. 31 k.p.a. nie może mieć zastosowania odnośnie złożonego przez organizacje żądania. Powyższe oznacza, iż organ winien rozważyć zastosowanie w niniejszej sprawie innego przepisu. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie rozstrzygniecie winno być wydane w oparciu o przepis art. 61a ust. 1 k.p.a., który stanowi: "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". Tym samym rację należy przyznać skarżącej, iż odnośnie jej żądania winno być wydane stosowne rozstrzygniecie. A skoro takowe nie zostało wydane, bowiem organ wystosował do skarżącej jedynie pismo informacyjne, to w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu. Z tego też względu sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy