IV SAB/Wa 217/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi G. S. i A. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji pozostawał w bezczynności; 2. stwierdza, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe. P. A. i G. S., wnieśli skargę, w której wskazali, że dotyczy ona przewlekłego prowadzenia postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia ich wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Uzasadniając skargę opisano przebieg sprawy wskazując, że wniosek skarżących został przesłany według właściwości organowi administracji pismem z 9 maja 2014 r., 14 lipca 2014 r. Skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa ten zaś do 19 września 2014 r. nie wydał orzeczenia w sprawie (skarga datowana jest na 21 września 2014 r.). Skarżący wnieśli o: - zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego (w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt), - zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie i zawiadomienie skarżących o tym fakcie oraz formie wymierzonej kary, - orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące, - wymierzenie organowi grzywny (w maksymalnej wysokości). W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Opisano również cały przebieg sprawy, wskazując: - postępowanie nie było prowadzone przewlekle, wobec przyjętego rozumienia tego pojęcia, - wobec wpływu wniosku Skarżących, pismem z 24 lipca 2014 r. wezwano organ niższej instancji do nadesłania akt sprawy, zakończonej wydaniem decyzji, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący; organ ten powiadomił Ministra, że nie dysponuje aktami sprawy, - pismem z 12 sierpnia 2014 . Starosta [...] poinformował Ministra, że dokumenty, dotyczące sprawy zakończonej decyzją, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący, zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu przy piśmie z 3 lipca 2014 r., w związku ze skargą G. S. na bezczynność Starosty [...] w udostępnieniu informacji publicznej, m.in. kopii decyzji, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący, - po powzięciu tej informacji Minister pismem z 2 września 2014 r., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wypożyczenie na okres 7 dni akt przedmiotowej sprawy; pismo to zostało przez organ przesłane do wiadomości Skarżącym, - w odpowiedzi na to pismo Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z 9 września 2014 r. poinformował Ministra, że wobec faktu wyznaczenia terminu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 148/14, na dzień 2 października 2014 r., akta przedmiotowej sprawy nie mogą zostać wypożyczone, - do dnia wpływu skargi na bezczynność, organ nie otrzymał akt sprawy zakończonej decyzją, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący. Na pytanie Sądu, organ administracji wyjaśnił, że wydano orzeczenie w sprawie. Do pisma załączono kopię orzeczenia – decyzja z [...] marca 2015 r. (k. 73-78). Z treści skargi wynika, że w istocie przedmiotem zaskarżenia była bezczynność organu administracji, nie zaś przewlekłe prowadzenie postępowania rozumiane, jako dokonywanie czynności pozornych, skutkujących bezzasadnym przedłużaniem postępowania, i w tym zakresie Sąd rozpoznawał sprawę. Pełnomocnik skarżących z urzędu poparł skargę (pismo k. 59). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zam.) ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 K.p.a. W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu pismo skarżących z 14 lipca 2014 r.. Przepisy nie zakreślą wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a wniesieniem skargi. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.). Z akt sprawy wynika, że wniosek Skarżących wpłynął do organu 19 maja 2014 r. (data prezentaty). Dopiero po piśmie skarżących datowanym na 14 lipca 2014 r. organ podjął w sprawie stosowne czynności, do których należały działania zmierzające do uzyskania akt sprawy, zakończonej decyzją której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący. Wówczas okazało się, że w istocie dalsze procedowanie nie jest możliwe, o czym jednak nie powiadomiono skarżących, informując ich wyłącznie o fakcie zwrócenia się o akta (pismo do wiadomości). Poza oceną w tej sprawie pozostaje natomiast okres od wniesienia skargi do dnia wyrokowania, bowiem Sąd nie dysponuje aktami postępowania w tym okresie (jedynie te przedłożone, wobec wniesienia skargi). Zasadą jest ocena okoliczności sprawy do dnia wniesienia skargi, z uwzględnieniem jedynie faktu ewentualnego wydania aktu. W takiej sytuacji, odnosząc się do okresu podlegającego ocenie Sądu, wypada wskazać, że organ postawał w bezczynności około dwu miesięcy – od dnia wypływu wniosku do rozpoczęcia gromadzenia akt. Ze względu na czas trwania bezczynności i podjęcie określonych działań bezpośrednio po wezwaniu skierowanym przez skarżących, w ocenie Sądu, bezczynność nie miała charakteru rażącego. Wobec wydania orzeczenia w sprawie umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Sąd nie jest z kolei uprawniony do nakładania na organ administracji obowiązku w zakresie dyscyplinarnego ukarania pracownika oraz przedkładania informacji w tym zakresie stronie skarżącej. W związku z tym wniosek w tym zakresie nie mógł być uwzględniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-3 sentencji wyroku. ----------------------- 3