IV SAB/Wa 219/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę. Dnia 2 listopada 2010 r. L. W. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P.. W uzasadnieniu skargi wskazał, że od 2009 r. Burmistrz odmawia wykonania decyzji w sprawie "wykonania ulic, nazw ulic oraz adresu" dla działek ew. o nr [...] i [...] w J.. W treści skargi wskazano, że dotyczy ona sprawy III SA/Wa 2138/09 oraz postanowienia z dnia [...] października 2010 r. o nr [...]. Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2010 r. skarga została przekazana do Burmistrza Miasta i Gminy P., natomiast Skarżącego pouczono o treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". W odpowiedzi na skargę wnosząc o odrzucenie skargi organ domniemywa, że Skarżącemu może chodzić o wybudowanie urządzeń infrastruktury drogowej na w/w działkach, nadanie jej nazwy i numeru porządkowego nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2011 r. wezwano Skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania w jakiej konkretnej sprawie administracyjnej nastąpiła bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. poprzez wskazanie przedmiotu sprawy, numeru sprawy, określenie z czyjego wniosku i kiedy została wszczęta (tj. wnioskodawcy), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie zobowiązano Skarżącego do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, pod rygorem uznania, iż w/w środek zaskarżenia nie został złożony. Przy czym Skarżącego pouczono o treści art. 57 § 1 i art. 52 § 1 i 2 ppsa. W piśmie datowanym 16 lutego 2011 r. Skarżący nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie wskazując jedynie, że wnosi o "sprostowanie matactwa i niedokładności w zarządzeniu z dnia [...] lutego 2011 r.", gdyż bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. trwa od 2008 r., na co przedłożył szereg dokumentów (w szczególności: postanowień organów administracji, decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości, dowodów uiszczenia podatku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa wynika, iż sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponieważ żądanie L. W. zawarte w skardze było sformułowane w sposób nieprecyzyjny, uniemożliwiający w sposób jednoznaczny odczytanie intencji strony, zarządzeniem z dnia 9 lutego 2011 r. wezwano Skarżącego do sprecyzowania skargi. W wezwaniu wskazano o jakie informacje skarga winna być uzupełniona (przedmiot sprawy, numer sprawy, wskazanie wnioskodawcy, daty wszczęcia). Wezwanie zawierało również rygor stanowiący, że brak sprecyzowania skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie. Wskazać należy, iż podane przez Skarżącego informacje nie pozwalają Sądowi przyjąć co jest przedmiotem wniesionej w niniejszym postępowaniu skargi na bezczynność (w jakiej sprawie administracyjnej miała ona miejsce). Pamiętać przy tym należy, że Sąd nie jest władny snuć domysłów co jest przedmiotem skargi, ewentualnie akceptować domniemań organu administracji w tym zakresie. Bowiem to do obowiązków Skarżącego należy wskazanie postępowania w ramach którego organ administracji pozostaje w bezczynności. Dlatego też, nieusunięcie przez Skarżącego wskazanego braku formalnego skargi skutkować musiało odrzuceniem jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa. Odrębnym zagadnieniem jest kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 52 § ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W sprawie bezczynności organu administracji Skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z uwagi na niewskazanie przedmiotu skargi, nie można w sposób jednoznaczny wskazać organu administracji wyższego stopnia (co do zasady organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 kpa w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze). Jednakże Skarżący winien przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, czyli wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu wyższego stopnia, a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na zarządzenie z dnia 9 lutego 2011 r. w części dotyczącej wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zatem należało przyjąć, iż taki środek zaskarżenia nie został złożony. Dlatego też jego skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa) i jako taka podlegałaby również odrzuceniu.