IV SAB/Wa 22/15

WyrokWSA w Warszawie2015-04-22

Skład orzekający: Krystyna Napiórkowska, Łukasz Krzycki, Anita Wielopolska-Fonfara

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie rozpoznania odwołania, która miała miejsce pomimo wydania decyzji po wniesieniu skargi do sądu, może być stwierdzona jako mająca miejsce z rażącym naruszeniem prawa?
Ratio decidendi
Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego nie zwalnia sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może stwierdzić rażące naruszenie prawa nawet w sytuacji, gdy postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlega umorzeniu z powodu wydania aktu po wniesieniu skargi.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody. Minister zobowiązał się wydać decyzję do określonego terminu, jednak przekroczył go, a następnie nie podjął działań mimo wyznaczenia dodatkowego terminu przez skarżącego. Minister wniósł o umorzenie postępowania, wskazując na wydanie decyzji po wniesieniu skargi. Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył grzywnę i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.
Rozstrzygnięcie
1. Stwierdza, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. Wymierza Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 3. W pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. stwierdza, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierza Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 3. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe. Pismem z dnia 22 września 2014 r. W. P., działający poprzez pełnomocnika r.pr. R. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia odwołania od pkt I decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2013r. za [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. W skardze podniósł, że pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zobowiązał się wydać decyzję sprawie, do dnia 30 kwietnia 2014 roku. W związku z przekroczeniem terminu skarżący pismem z dnia 11 sierpnia 2014 roku wyznaczył Ministrowi dodatkowy termin do dnia 15 września 2014 roku. Do dnia wniesienia skargi odwołanie nie zostało rozpoznane. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym i o umorzenie postępowania. Wskazał, że w sprawie niniejszej została wydana w dniu [...] października 2014 roku decyzja za numerem [...] rozstrzygająca przedmiotową sprawę. Stąd też w ocenie organu postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wyjaśnił przy tym, że skarżący wystąpił z przedmiotową skargą w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 roku o Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.1983 roku Nr [...] o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G., oznaczoną jako działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 33 325 m.kw. oraz stwierdzającej nieważność zmieniającej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1983 roku o nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a . Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 2 tej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi taki wniosek, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty został w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie odniósł się do tego wniosku. Przechodząc do meritum przede wszystkim podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie art. 12 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej "kpa", organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał wniosek skarżącego i w dniu [...] października 2014 wydał decyzję za numerem [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie. W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, a jeśli tak to czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Zawarty bowiem w zdaniu drugim powołanego wcześniej przepisu art. 149 § 1 ppsa, zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Analizując zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim na uwadze mieć należy, że wniosek skarżącego o rozpoznanie odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2013 r. wpłynął do organu w dniu 18 grudnia 2013 r. Minister nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania przedmiotowego odwołania, pomimo wskazania terminu zakończenia postępowania na dzień 30 kwietnia 2014r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pomimo wezwania skarżącego z dnia 11 sierpnia 2014 roku, w którym wyznaczył Ministrowi dodatkowy termin do dnia 15 września 2014 roku, Minister Infrastruktury i Rozwoju nadal nie podjął żadnych działań jak i nie poinformował pełnomocnika strony o przewidywanym - ostatecznym terminie rozstrzygnięcia sprawy. A zatem, mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 i § 2, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Umorzenie postępowania w części dotyczyło zobowiązania organu, które to w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło