IV SAB/Wa 221/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W piśmie z dnia 2 października 2014 r. P. C. wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten Zespół w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 22 maja 2014 r. skierowanego do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W dniu 13 listopada 2014 r. skarżący złożył wniosek na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m. in. zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części. Jednakże stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem zamiast wniesienia skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], skarżący przedmiotem skargi uczynił przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], co czyni skargę niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych. Ponadto wyjaśnić również należy, że Sąd uwzględnił okoliczność ustawowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a powołanej ustawy, bowiem wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności mieści się w zakresie sprawy z pomocy i opieki społecznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OPP 116/06, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i dlatego rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd ograniczył jedynie do orzekania w zakresie przyznania pełnomocnika z urzędu.